Kwelen

Zoveel te doen, ik heb nog zoveel te doen, kweelt ergens een stem in mijn achterhoofd. Of dit mijn eigen stem is die zo kweelt of dat dit genoegen aan een oprechte zanger dient te worden toegedeeld, daar zal ik dit keer geen uitspraak over doen. Wandelen, een boodschap doen, mensen ontmoeten, praten, denken, een brief posten, aarde verdelen over de tuin, de buren aanschouwen, foto’s bekijken, het een en dan weer het ander bestellen, wassen wanneer het mij uitkomt, het bed opmaken, de krant spellen, de weekbladen doorbladeren, nog maar weer eens aan de wandel gaan, koffie zetten, een broodje eten, over het eten nadenken, kistjes vullen, fotoboekjes nog eens doorbladeren, de telefoon opnemen, een oud-leerling spreken…
Sandra sprak mij aan en vroeg of ik Wik was. Hetgeen ik slechts kon beamen. Waarop zij vervolgens constateerde dat ik geen spat veranderd was. Ik probeerde haar uit deze droom te helpen, betwijfel echter f mij dit gelukt is. Dan komt Duin & Bosch weer om de hoek kijken, de psychiatrie in het algemeen en de Forensische psychiatrie in het bijzonder. Tenminste, waar het Sandra betreft. En waar ik Wim Y. nog geregeld tegenkom in de buurt, is het voor mij een verrassing dat Sandra ook in deze contreien vertoeft. Lisette die mij ooit aansprak, Maartje die ik kortgeleden tegenkwam, Nico die in de Hout vertoefde, Herman die ik te pas en vaak te onpas spreek, Nicolette die ik met grote regelmaat zie, Tilly die zomaar even in Alkmaar verbleef en het gemeenschappelijke dat wij allen delen: Duin & Bosch en de psychiatrie.
Het blijven kersen op een taart die ik ooit mocht helpen bereiden!
Vergeef mij mijn ogenschijnlijke weemoedigheid. Wanneer ik echter weer in mijn verleden kom te verkeren,kan ik me haast niet meer voorstellen wat ik in die periode heb gedaan. Ja,waarschijnlijk lesgegeven. Mogelijk een aantal uitstapjes gepermitteerd die niet altijd even duidelijk dan wel even inzichtelijk waren. De discussie aangezwengeld en het belang van de mens met een ziekte in plaats van een ziektebeeld gekoppeld aan een mens naar voren gebracht. Op mijn manier regelmatig de boeman uitgehangen dan wel de pias opgevoerd. En daarnaast een poging ondernomen om bij de gewonde dingen stil te blijven staan, het belang van ‘koetjes en kalfjes’ praat onder de aandacht gebracht dan wel de schoonheid van het menselijk lichaam dan wel het menselijk zijn vanuit verschillende invalshoeken aan de orde gesteld. Examens afgenomen en eindgesprekken gevoerd, scripties moge begeleiden en een luisterend oor aan mogen bieden. Maar ook wel mensen ‘te kakke’ gezet, om de ander op andere paden dan wel andere mogelijkheden te wijzen. Lopen gidsen in een niet te overzien bos van mogelijkheden en de onmogelijkheden niet zo zeer als een beperking te aanvaarden. Geduld op te brengen ende stellige overtuiging dat je ijzer niet met handen kan breken.
Stel ik me voor om gelijktijdig te constateren dat ik dit niet meer allemaal weet. Opgegaan in een grote zak van ontmoetingen, momenten, fragmentarische herinneringen in een verleden dat steeds verder van mij weg dwaalt.
Het blijft een feit dat ver dwalen menselijk is. Het blijft een feit dat het verleden actueel wordt in het heden, wanneer zo’n onverwachte ontmoeting zich voordoet. En die ontmoeting deed zich vandaag voor. Bij Estafette, een biologisch/dynamische winkel in de Mare. En ik was blij dat Sandra mij aansprak. Al was het alleen maar omtrent het bovenstaande…