kvdGVD


iGer.nl
‘… het heeft iets dwangmatig, en al vind je het lekker, het lijkt wel op moeten!’ Het is dan ook dwangmatig. Opgelegd door een instantie die garant staat voor het werken aan de weg. Waarbij wegwerkers hun werk aan de weg om vigerende redenen niet altijd even veilig kunnen doen. Door de gemiddelde gefrustreerde weggebruiker die juist van dat wegdeel gebruik wenst te maken. Moet maken om zeker van A naar minder Goed te kunnen gaan. Want het blijft dat verhaal van eerst slechteren. En de tijd die een glansrol in deze speelt. Trek er rustig een jaar voor uit en je zult zien, dat… En juist dat zien laat ik door vraagtekens overspoelen. Want stel je nu eens voor dat al die ‘cruise-controls’ het na een jaar laten afweten. Gewend als zij zijn aan de zeventig en de bonnen die in eerste instantie op de deurmat kletterden. Iedere keer weer een schrijven uit Leeuwarden kan ook gaan vervelen. Laat staan dat de rechter er aan te pas komt. Voor je het weet is er weer een kaartje uit je knip verdwenen. En dat rosepapiertje staat toch wel ergens voor. Het bewijs dat je mag rijden. Bijvoorbeeld in een Audi A1. Of in een Alfa Romeo uit 1997. Cabrio nog wel. En een draaikolk in de tank. Waar de tijger uit verdreven is. Standaard Olie waar Esso zijn naam aan dankt. Zoals ooit de BPM stond voor Bataafsche Petroleum Maatschappij. Opging in wat nu Shell is. En waar wijlen mijn oom Jan nog voor werkzaam is geweest. In ons oude Nederlandsch Indië. In Indonesia van het Merdeka, Merdeka, en de vrijheid die zij hebben afgedwongen. Zoals momenteel rond de Middellandse Zee pogingen worden ondernomen om iets van democratie te kunnen gaan bemachtigen. Waar leger en politie met harde hand het regiem in het zadel pogen te houden. Maar o jé, als het volk bloed ruikt. Als het volk offers brengt. Bloederige offers. Tot de dood daarop volgt. Worden dit dan martelaren”


iGer.nl
Helden die hun leven opofferden aan de verandering. Want zet een ander in het zadel, laat hem even ruiken en voor je het goed en wel beseft komt ook daar het beest weer tot leven. Het beest wat zich voedt met macht. Het beest wat zich minder voedt met geweten. Het beest dat werpt. En dan het liefst onderwerpt. Zoals die blonde man die dat verbod uitvaardigt. Een spreekverbod. Meer dan honderd PVV-kandidaten voor Provinciale Staten hebben een spreekverbod van Geert Wilders. In de provincies mogen tot de verkiezingen alleen lijsttrekkers het woord voeren. Partijen in de provincie Gelderland hebben al woedend gereageerd. Alles in het belang van de democratie. Je zou bijkans gaan denken aan een autocratie. Een bevelhebber die er alles aan doet om met één stem, met één geluid de buitenwacht tegemoet te treden. En het getuigt dan van moed, indien een dissident dan opstaat. De rol op zich neemt van de ‘stem van de zwijgende massa.’ Of draaf ik een weinig door” Ben ik een kniesoor” Misschien wel de kniesoor. De man die iedere keer wel weer wat anders te zeiken heeft. De KVD waar ik in eerste instantie GVD had bedacht.


iGer.nl
Maar dit niet heb aangedurfd om dit op de dag des Heren het ruim in te slingeren. Want GVD zou in mijn beleving voor Grote Vriendelijke Dwerg hebben moeten staan. En dat gaf dan weer geen pas. Een beetje teveel van het goede, gezien het feit dat diverse kloosterorden met excuses over de brug blijven komen. Omtrent het gebruik wat nu als misbruik te boek is komen staan. En waar in de naam van de Heiland de macht werd uitgeoefend. Op een bijzonder duistere wijze. Waar mogelijk het fenomeen van ‘schuld en boete’ als in het werk van Fjodor Dostojevski een niet gering gedachtegoed naar voren wordt gebracht. Wat de mens niet alleen dwingt tot zwijgen, maar eerder nog een beroep doet op dat wat wij geweten noemen. En waar wij allen in meer of mindere mate gebruik van kunnen maken. Dit echter niet altijd doen. En dan naast het feit dat we ‘de kluit kunnen belazeren’ ooit ook nog eens bij onszelf uitnodigen. Om ‘bijjeeige’ op visite te komen. Jezelf bij jezelf op de koffie noden. En dan te ontdekken dat de spiegel die daar staat opgesteld je bijkans doet denken aan… Verrek, die man ken ik! Dat ben ik! Ben ik dat wel” En als ik dat dan ben, wie denk ik dan wel niet wat ik ben. Ben ik die stoere vent die het allemaal zo goed weet. Die het allemaal zo mooi kan vertellen. Die de overtuiging aan zijn gat heeft hangen” De man naar wie slechts geluisterd dient te worden. De man die het wel even zal zeggen. Duiden. En de duivel als tegenstander ziet. Of God. Die macho. Of die vrouwelijke tegenhanger: een macha! Een Godin. Een nieuw woord met aandachtstreepjes. Voorzien van een uitroepteken. Want zowel Goden als Godinnen spelen een rol in het huidige zijn van de mens. Alhoewel ook deze steeds meer naar de achtergrond worden verbannen. Simpelweg door het feit dat we veronderstellen alles zelf te kunnen doen. We ook verwachten alles zelf te kunnen doen. Geen hulp te willen aanvaarden. Te kunnen aanvaarden. Omdat gezichtsverlies hier niet zo vanzelfsprekend is als in andere culturen. Maar ook wij daaraan leiden. Maar dit prima kunnen bagatelliseren. Simpelweg door het hier niet over te hebben. Want waar niet over gesproken wordt, zal ook nooit leiden tot een fenomeen als schuld. Laat staan dat de boete dan de afkoopsom zou kunnen vertegenwoordigen.


iGer.nl
1 februari. Een nieuwe maand met andere kansen. Een kans in een nieuwe maand. Mooier had het kunnen zijn als de maandag de eerste dag van de nieuwe maand had mogen zijn. Niet alles laat zich in deze plannen. Ik schik me in de omstandigheid… vandaag!