kunst matig

Artificieel.
Een lichaam met oneigenlijke elementen. Niet het eerste het beste lichaam. Mijn lichaam. Met delen van kunstmatigheid waar ik aan de ene kant wel blij mee ben en aan de andere kant niet zo goed weet waar deze ondersteuning te plaatsen. Hulpmiddelen dan wel hulpbronnen met eigen wetmatigheden. Mijn zijn valt af te lezen en laat zich, door getallen, mogelijk in grafieken omzetten. En als er iets niet in de haak is kan het gebeuren dat de telefoon gaat. Controle op afstand. Signalen die mogelijk anderen in staat van paraatheid kunnen gaan brengen. Tot op heden nog geen reden tot ongerustheid. Een vorm van bewaking, goed te koppelen aan de huidige tijd. Dat gevoel dat ergens een grote broer over mij waakt. Anders dan bij Orwell. Niet zozeer een beklemmend idee, laat staan een beknellend. Simpelweg een gegeven. Zoals er wel meer gegevens zijn. Hetgeen toch ook weer die vraag naar voren laat komen.


iGer.nl 
‘Hoe voelt U zich”‘ of ‘hoe voel je je”‘, lijken dan vragen uit een ander tijdperk. Toch wordt ook deze vraag geregeld aan mij gesteld. Het heeft veel weg van een open deur, indien ik antwoord met een ‘goed!’ toch kan ik niet ontkennen dat het mij, over het geheel, wel goed vergaat. Ik heb eigenlijk weinig te mopperen en nog minder te klagen. Maar dan komen die momenten. Momenten die mij, als het ware, overvallen. Waar ik me niet geheel op heb voorbereid. Ik toch weer in dat deel wat op de achtergrond verdwaal. Vertoef als het ware. Dat deel wat dan snode ideeën naar voren brengt. Het er veel van heeft dat het van mij niet meer hoeft. Ik het niet waag om juist die woorden over mijn lippen te laten rollen. Maar ze zijn er wel. Op dat moment is het tellen van mijn zegeningen verre van mij. Heeft het er veel van dat die donderslag aan die heldere hemel mijn deelgenoot is. De hemel zich verduistert. En ik niet veel meer weet te doen dan stomweg door te gaan met ademhalen. Want dat mijn hart gebruik maakt van die aanwezige ondersteuning… is iets waar ik me verder niet druk over hoef te maken. Tenminste…
 


iGer.nl
Mijn veranderde tijdperk terwijl er, voor de buitenwacht, weinig verandering valt op te merken. Het onbeschreven blad wat verdwenen is. De teksten die anders te lezen zijn. De vrijblijvendheid die is verdwenen. Getekend als het ware. Zichtbaar getekend als ik met ontbloot bovenlijf door de tuin paradeer. Hoewel dat “paraderen” met nogal grote aanhalingstekens gezien moet worden. Zoveel valt en namelijk niet te paraderen.
Daar is, op zich, echter niets mis mee! Het geeft slechts iets van die verandering weer. De onbezorgdheid van het kind wat de zaken plaatst in zijn of haar onbezoedeld brein, de zaken neemt zoals ze zijn en de vlinder ziet als de incarnatie van het vriendje wat hij door de dood verloren heeft. De sterren plaatst in het firmament wat zoveel ruimte aan al die andere zielen biedt. Het ontdekken van weer een ander sterrenstelsel en de oneindigheid die zich daarin voordoet. De onschuld die ik jaren geleden heb verloren. Zoals ieder mens die op een zekere dag is kwijtgeraakt. Het is juist dat gevoel wat mij parten speelt. Mijn verantwoording” Of simpelweg een vorm van existentialisme”


iGer.nl 
Het was Sartre die door deze verhandelingen in boekvorm te gaan delen, ons enig idee heeft gegeven omtrent existentialisme. De mens als constant middelpunt van bestaan in telkens voorhanden zijnde situaties. Met daaraan te koppelen verantwoordelijkheden. Wat ooit begon met denken is, in de loop van de menselijke ontwikkelingen, uitgegroeid tot…
Ja tot wat eigenlijk” Terug naar de basis” Terug naar de oorsprong van het bestaan” Terug naar ‘er was eens…’


iGer.nl
Ja, laat ik dat voor vandaag maar afspreken. Kan ik me vandaag kunstmatig beter voordoen dan dat ik morgen misschien weer ben!