kroonduikeenden


IMG_6248
Overal voor in. Tenminste, zolang het enigszins in mijn belangstelling staat. Wat schrijven, wat praten, wat denken en wat doen, wat valt er anders in het leven te verwachten. Wat kijken misschien” Ook dat is een bezigheid dewelke mij weet te boeien. Zoals gisteren die Vinkeveense kroonduikers. Boeiend. De wijze waarop deze eenden zich weten te vermaken. En, tegelijkertijd, mij weten te vermaken. Klaar voor onder water om niet veel later met een opgedoken versnapering de mond te laten bewegen. Hoewel dit laatste een veronderstelling mijnerzijds is. Hebben eenden wel monden of zijn het simpelweg bekken die dat gekwaak naar voren brengen” In ieder geval, zij doen het ermee. Om vervolgens eenvoudig weg wat verder te dobberen. Het leven van een eend gaat in de regel over het wateroppervlak. Waarmee ik niet wil beweren dat zij oppervlakkig leven. Hooguit een oppervlakkig bestaan kennen…
spetter, pieter, pater ik kom een druppel later. Waarmee Alfred Jodocus Kwak ooit furore wist te maken. Het alter ego van Herman van Veen, ook al een zeventigjarige. Gelijk ook Freek en vele anderen. Voorheen werd dit omschreven als de leeftijd der sterken, tegenwoordig zijn de omstandigheden zodanig dat er nog twintig jaar bij opgeteld dient te worden. Wanneer Rutte dan zijn oude dag nadert, is de AOW en het pensioen dat ooit in zicht was waarschijnlijk verdwenen. Zijn er van de participatiemaatschappij hooguit wat afgebroken zuilen blijven staan en is het geheel in een zodanige staat van verval terecht gekomen dat niet eens de fundamenten nog bruikbaar zijn. Dan nog duiken eenden onder, blijven zij spetteren en komen hooguit op het menu van een dan de laatste Chinese restaurants. De Pekingeend verdwenen en de Hollandseeend op het menu. Alfred J. Kwak moest eens weten wat zijn nageslacht te wachten staat. Tenzij een volgende vogelgriep uitbraak de gemoederen weet bezig te houden. En het duizendjarig ei uit China in een museum is beland…


IMG_6250