kronkelpaden

20090417-1239919638N0504wimsch919

In alle redelijkheid. Niemand verdwaalt graag in zijn of haar verleden.
Gegeven sommige omstandigheden is het soms beter om juist het verleden te laten rusten.
Of word je achterhaald door de realiteit van dit moment.
De heftige noodzakelijkheid om juist op dit moment in de huidige tijd te graven.
Stil te staan in dit moment en je hart te volgen. Zoals Rob dit aangeeft.
De vette klei aan de ene kant en daar dan dat beeld van de Efteling tegenover zetten.
Als de huidige reclametoer van Albert Heijn. Het hoofd van die Lange die vervangen wordt.
De fakir die bovenop een rolkar zit. Geen zwevend tapijt dat je doet verbazen.
De magie achterhaald door diezelfde werkelijkheid. Die magie van ooit…
Toen je dat kind was en op zekere dag in de wereld van de volwassene terechtkwam. Je regelmatig verdwaalde en indien je de weg vervolgens weer tegenkwam, in alle sloten tegelijk was gebanjerd. Omdat je toen nog niet beter wist.

Ook ik volg de stem van mijn hart. Luister naar de vragen van mijn geweten. Destilleer daar het beste uit. Voor zover ik dat kan overzien. En indien ik dat niet meer kan hoop ik dan maar op dat beste. Naar mijn eer en geweten…
Mijn schaatsen schaatsten wel eens scheef. Alsof ik ze niet bestuurde. En later, ja pas later kwam besef weer eens om de hoek kijken. Had het geheel een ander plaatsje ingenomen.
Was spijt mogelijk een reactie. Ook nu weer veel later…

En juist op zo’n dwaaltocht kwam ik Elsje tegen. Een casus uit een verleden toen de psychiatrie…

Las een bericht van een verwarde man in de krant.
De politie heeft dinsdag rond 10 uur op het Ritsevoort een 47-jarige Alkmaarder aangehouden omdat hij een buitenlandse man op een fiets tegenhield en bedreigde met een knipmes. De huidskleur van de man stond de verdachte niet aan.
Omstanders hadden de politie gebeld. Na beoordeling door een psychiater is de man gedwongen opgenomen.

Schrijnend. Zo’n bericht. Omdat er in een aantal regels een heel verhaal verloren gaat. En die mens dreigt te verzuipen.
In al zijn chaos. Achterdocht. En angst. Omdat ook dan vertrouwen weer heel langzaam zou kunnen gaan groeien.
De hulp van medicijnen geboden wordt. De toegang op slot komt te zitten.
En de vraag rijst waar de sleutel dan verloren is gegaan…

Els ter Laak

Els ter Laak is een 46- jarige Hoornse vrouw. Ze is drie jaar geleden opgenomen op een opname-afdeling maar na verloop van tijd overgeplaatst naar een afdeling voor langdurige zorg.

Het gedrag van mevrouw ter Laak is in de loop der tijd nauwelijks veranderd. Op de voorgrond staat bij haar een zeer sombere stemming. Ze komt ‘s ochtends moeilijk uit bed en ze moet met betrekking tot haar dagelijkse verzorging systematisch worden begeleid en aangespoord.
Aangezien de afdeling er waarde aan hecht dat mevrouw op tijd aan het ontbijt verschijnt zijn er regelmatig verbale confrontaties.

Door de dag heen volgt ze een programma met wisselende therapie-of bezigheidsonderdelen. Ze bezoekt onder meer de handwerkafdeling en de fysiotherapie. Daartussen is er voor haar de mogelijkheid om te rusten of te ontspannen. Het valt op dat mevrouw ter Laak zich moei”lijk kan concentreren en steevast vroegtijdig terug komt van de dagelijkse activiteiten. Ze zoekt dan snel haar kamer op om op bed te gaan liggen ofschoon ze zelden slapend wordt aangetroffen. Ook ‘s nachts komt mevrouw moeilijk in slaap. In de voornacht spookt ze rond en met 5 mensen op een slaapzaal leidt dat tot irritaties.

Communicatie met haar verloopt stroef, een gesprek met haar voeren stuit op weerstand. Ze lijkt niet ge”nteresseerd in haar omgeving maar uitsluitend in zichzelf. Ze klaagt over pijn in haar buik en hoofd, over een gebrek aan eetlust, over dat ze nooit kan slapen. Ze laat zich zeer negatief over zichzelf uit en verwacht niet lang meer te leven te hebben.
Dit patroon van klachten komt dagelijks terug. Ze is reeds meerdere malen lichamelijk onderzocht overigens zonder aanwijsbare resultaten.
Ook in het contact met de overige bewoners op de afdeling klaagt ze steen en been. Het resultaat daarvan is dat ze haar links laten liggen.

Mevrouw is moeilijk in haar denkbeelden te corrigeren. Ze beleeft geen plezier aan uitstapjes en als haar man en kinderen komen trekt ze zich na enkele minuten terug op haar kamer. Om het weekeinde wordt ze door haar echtgenoot opgehaald maar slechts zelden blijft ze thuis slapen; haar man brengt haar dan vroegtijdig terug omdat ‘het niet meer gaat’ en zij alleen maar op bed ligt.

20090418-1240007844N1304mare1027

Ik weet niet goed wat mij bezield om juist met dit verhaal JUW tijd te gaan vullen. Niet omdat ik niet veel anders wist. Meer vanuit de behoefte om stil te staan bij al die ooit geschetste realiteiten die wij toen een casus noemden. Een geval.

Zoals ik op dit moment ook een geval ben en mijn dossier zie groeien. Want ook ik hoef pas over een half jaar weer terug te komen. Bij de cardioloog. Want ik vind het wat ver voeren om te spreken van mijn cardioloog.
Hij noteerde: ‘wel redelijk goed!’ En daar was geen woord van gezwoven!

Golven.

Op geleide
van getijden
drijven wij wat
af en aan.

Als olie op de golven. Deinend.
Dank Rob voor je reacties en ik hoop: het ga jullie goed!
De klei sopt!

En in gedachten: zweven, zwoof, gezwoven…