Kris

Wanneer mijn neef een solo geeft, is dat absoluut meer dan een riedeltje. Wanneer ik toegeef dat ik geen noot weet te kraken, een kokosnoot niet uitgezonderd, weet hij uit dat instrument noten te halen die niet alleen mij verbazen en een zekere mate van bewondering laat ontstaan, is een applaus van het aanwezige publiek het eerbetoon dat hem toekomt. En wanneer de band waar hij gisteren een optreden mee mocht verzorgen zich als een big band profileert, zit ik waarschijnlijk met open mond en gepaste trots dit geheel te aanschouwen. Als dan ook nog de verschillende leden van het fotocafe hun toestellen op hem richten, dan pas kom ik in actie met mijn onbeperkte mogelijkheden. En wanneer aan het einde van deze performence pannenkoeken op het menu verschijnen, kan ik vandaag hooguit terugblikken op die ‘happening’ van gisteren. Want een happening was het in zekere zin, met zus en zwager, partner en ik in het tegenwoordige Grand Cafe Klunder. Een man en vrouw van zo ronde de twintig personen, die niet alleen de longen uit hun lijf bliezen, waar de pianist, de trombone speler en de trompet het geheel koper kleurden, waar de drum door een zestienjarige werd beroerd, de basgitaar van een mondgeluid werd voorzien en de gitarist in dit gezelschap ook een aantal keren werd uitgenodigd om zijn kunnen te demonstreren. En waar het bier dit keer goed viel, waar het aangenaam verpozen met onze kleine familie tot een intiem hoogtepunt heeft geleid, kan ik niet anders zeggen dat het moment waarop hij mij van dit gebeuren op de valreep van op de hoogte heeft gesteld, meer dan de moeite waard is geweest. Een feest met Kris, een feest met de band waar hij deel van uitmaakt (Dirks Horns) en een dirigent die ook nog zijn zangkwaliteiten tentoon heeft gespreid, een vocalist die daarnaast ook nog eens haar instrument ten volle wist te benutten, al met al bijzonder geslaagd. En dan te bedenken dat dit geheel in het kader plaatsvindt van Alkmaar Jazz stad gepaard gaande aan een Jazz weekend…


IMG_6741


IMG_6751