kouwe klauwe houwe


IMG_1565
Het is vaak een kwestie van gevoel naast een portie geduld voor het ultieme beeld zich laat vangen. En zelfs dan valt er wel het een of ander op aan te merken. Soms heeft het er echter alle schijn van dat aard en omstandigheid in het geheel een belangrijke rol lijken te spelen. Of dat nu eenmaal in het moment gevangen ligt. Een kwestie van een prettige omstandigheid dat het ‘lucky shot’ zich voordoet dan wel voordeed. En alle overige momenten onder de noemer van een ‘gemiste kans’ in de vergetelheid verdwijnen. De zwarte gaten waaronder menigeen gebukt gaat… Nu valt het bij mij in de regel wel mee. Over de momenten waarop ik het moment aan mij voorbij heb laten gaan, praat ik liever niet. Neen, ik laat me voorstaan op die momenten dat alle omstandigheden optimaal voor juist dat ene moment van toepassing was. En met dat moment kondig ik, met gepaste trots, hel beeld aan. Ik ben een omnivoor. Een alleseter en ga me bepaald niet te buiten aan een gedetailleerd iets. De diepte heb ik veelal gemeden en de schijn van oppervlakkigheid is ook niet aan mij besteed. Waardoor mijn eigendunk een bepaalde mate aan zelfdunk in de schaduw in de schaduw stelt. De eigen roem van een bepaalde glans weet te voorzien en de rottingsgassen zich verspreiden in de ruimte om mij heen. Pedant in zekere zin. En die pedantie ach, daar heb ik het liever niet over. Want stel je nu eens voor dat… zover laat ik het echt niet komen!


IMG_1570
Jazz in de Hout. Verschillende bands die het podium beklommen. Ook verschillende stijlen naar voren brachten. Waarbij funk een niet onbelangrijke rol in speelde. Mensen met brillen, met zonnebrillen, met haarbandzonnebrillen en kale glimmende schedels. Met rimpels in een bruin gebrand gezicht. Mensen die het zonnetje over zich uitriepen. En mensen die zich anderszins weten te vermaken. Met een biertje, een hapje of een ander drankje. Kinderen die zich elders weten te vermaken. Kraampjes die waarschijnlijk komen te kampen met een overschot. Een kraam waar je muntjes kunt bemachtigen. Nergens sprake van een rij… Suzanne en Rick waren erbij en ook ik. Ik hield dit keer mijn handen in mijn zakken. De reden: ‘kouwe klauwe houwe’. Maar dat is slechts een teken van mijn huidig zijn…  


IMG_1571