Koppen snellen!

De zon schijnt, ‘t is zondag. En dat kan wel eens anders zijn. Wanneer je de dag gaat prijzen voor de avond gevallen is desnoods. Niet dat ik vandaag om inspiratie verlegen zit, een toespraak op papier gezet in de aanloop naar die expositie straks in Warmenhuizen, iets met ladders als opstap naar de foto’s van trappen die ik straks hoop te kunnen overhandigen aan de initiatiefnemers van De Ondernemers Centrale bij de opening van, jawel nog maar een keer, die expositie aldaar. Zo’n zondag dus. Waarbij de herhaling een van de meest opvallende gebeurtenissen van deze dag zal gaan worden. Tenslotte heb ik mezelf van een autistisch aureool weten te voorzien, het obsessief compulsieve achter me gelaten terwijl de neurotische variant in deze geheel en al achterwege kan blijven. Van een zeker dwanghandeling kan in deze bepaaldelijk geen sprake meer zijn, laat staan dat ik me laat leiden door een dwanggedachte. En de noemer ‘eens gek, altijd gek’ ook die uitspraak werp ik verre van mij. Het blijft immer een zoektocht naar waar het in het leven om draait. Of je je laat verzuipen in de dagelijkse beslommeringen, dan wel kiest voor een ander pad dan je bent ingeslagen of eens iets totaal anders gaat proberen om je focus te gaan verleggen, het blijft over het geheel genomen wat rommelen in de marge. Gelijk ik nog steeds de ontdekking doe dat het mij nog steeds gegeven is om melding te maken van zaken die er in de regel weinig toe doen. Maar ik neem daar met alle genoegen genoegen mee! Ik heb dan ook niet het idee dat ik mezelf in de weg zit, maar dat dit voor een ander tot een bepaalde mate van ongenoegen kan gaan leiden, ook daar voel ik me weleens door bezwaard. Trekjes dus die duiden op dat eerder genoemde autisme, maar niet in die mate dat het mij ernstig belemmert in mijn denken, doen en handelen. Maar ook trekken die mij als een ware einzelganger weten te vergezellen. Om maar eens wat van mijn Duitse vocabulaire tentoon te gaan spreiden… Natuurlijk zou ik beter moeten weten met mijn psychiatrisch verpleegkundige achtergrond, maar gelijk een struisvogel er niet tegenop ziet om zijn kop in een berg zand te steken, zo ben ik me bewust dat het nogal wat moed vergt om diezelfde kop boven het maaiveld uit te gaan steken. Waardoor beelden uit de film Satyricon opdoemen. Maar ook dat is ver verleden tijd en dat was slechts een film, hoewel ik me gelijktijdig zou kunnen voorstellen dat dit zich ook in het echt heeft voorgedaan… Het maaien van koppen doet denken aan een volk dat de mogelijkheid heeft gehad en genomen om koppen te gaan snellen!