Koperen ploert.

Hoor en wederhoor. Een gezond uitgangspunt in een tijd dat nepnieuws evengoed scoort als gewoon nieuws. Het hangt er maar net vanaf naar wie je je oor te luisteren legt. Een aanval op links, een aanval op rechts een blazoen dat wordt besmeurd dan wel wordt opgepoetst. En wanneer het de strijder dan wel voorvechter goed uitkomt, is enige vorm van overdrijving absoluut niet uit den boze. En dan te bedenken dat ik alreeds melding heb gemaakt van wederom de aanschaf van een boek, Dust genaamd. Een boek dat zich kenmerkt door een zekere desolaatheid waarin mensfiguren, voornamelijk van achteren gefotografeerd een minder beduidende rol spelen dan het geheel dat de foto laat zien. In Albanie, waar steden als Tirana, Durres, Vlora, Fier onder andere een rol in is toebedeeld. En waar Wim Wenders in de regel speelt met de volkomen leegheid van de beelden die hij ontleent aan landschap en stad, kiest Michelle Cera bewust voor de mens in die omgeving. Hetgeen haaks komt te staan op de beelden die ik vandaag aan dit bericht ga toevoegen: beelden uit het Huis van Hilde. Waar wij gisteren hebben rondgekeken. Mensfiguren die, door de loop der tijd en de loop der ontwikkelingen, hun tijdperk verbeelden. Toen er nog geen sprake was van enige vorm van democratie, toen de ene hoofdman garant stond voor het uitroeien van mogelijk ander hoofdmannen, toen een ledenraad veelal uit de mannen van een bepaalde gemeenschap bestond en de vrouwen zich nog niet druk hoefden te maken omtrent het kiesrecht. Maar waarschijnlijk ook wel een tijd dat intriges net zo vrolijk bloeiden als tegenwoordig, men kans zag om elkaar pootje te lichten en het ernaar uitziet dat, wat dat betreft, er winig nieuws is onder die achter de wolken schuilgaande koperen ploert.


IMG_6462


IMG_6463


IMG_6464


IMG_6465


IMG_6467


IMG_6468