Komkommers enzo.

Een dame uit de buurt die geregeld haar hond uitlaat, sprak mij aan. En het verhaal dat zij mij vertelde houd mij tot nu bezig: ik doe haar denken aan haar man die zeventien jaar geleden is overleden. Mijn kleding, mijn uiterlijk en in het bijzonder mijn haar. Nu ben ik bepaald geen fervent bezoeker van een barbier, maar ook daar heb ik me overheen gezet, gelijk zij mij onthulde dat het gefriemel aan haar haar haar geen zichtbaar genoegen biedt. Vandaar dat zij dit in eigen hand heeft en wenst te houden. En ook dat komt mij bekend voor. Een ontmoeting die zomaar plaats vindt en een dimensie die zich als het ware openbaart. In die zin dat wij elkaar al geregeld groeten, maar dat deze ontmoeting juist voor dat bijzondere, dat andere, die eerder genoemde dimensie garant lijkt te staan. De bekende samenloop, het toeval desnoods waar ik in de regel weinig aandacht aan besteed, dan wel hinder van ondervind. Belangrijk”! Geenszins! Bijzonder”! Wel degelijk! En voor het overige ” Weinig het vermelden waard. Het heeft veel weg van die bekende komkommertijd, waarbij de meest grote flauwekul de voorpagina’s haalt. En dat komt mij ook niet geheel en al onbekend voor. Was het alleen maar door het feit dat het mij ook vandaag weer lukt om een bericht op het geheel naar voren te kunnen brengen. Maar er gebeurde nog meer. Harry heeft uitzicht op zijn ontslag, Harry is in de gelegenheid om van de fiets gebruik te maken, de kaartjes uit Friesland zijn bij de betrokkenen gearriveerd, Gijs is zichtbaar op het internet en Dennis… is gestrand met zijn Chevy in de buurt van Parijs. Da’s nog een heel eind van Malaga…