Komkomerin!

Het regent, oh wat regent het maar het deerde het knaapje niet. Tenslotte had hij net twee pruimpjes weten te bemachtigen, want aan een boom zo rijk beladen was het geen probleem om zijn fluit aan de wilgen te hangen. En onderweg was hij al van de wal in de sloot geraakt, had als een Baron zichzelf op de kant gehesen en was druipend van het water zijn spoor bijster geraakt. Op een wagen vol met ouwe wijven raakt men menig dame kwijt. Wamt terwijl de engelen zongen, de wind om Mary huilde kon het haast niet anders dan dat de accordeon muzak op het programma heeft gezet. Tenslotte bestaat Vita Nova ook reeds eeuwen en wanneer de drank is in de man, kan het haast niet anders dan dat de neus uit Amsterdam reeds blauw aanloopt. Om over de walmen van de ruften maar te zwijgen. Ook dat doet er vandaag niet toe, vandaag is een dag waarbij de komkommer de kwel voorbijschiet, de bloemkool zich laat verrassen door het zoetzuur van eerder naar voren gebrachte komkomerin en voor je het goed en wel beseft wordt de verbinding doorgesneden. Of verbroken als dat beter past. Zo’n dag waarop ik het balansen heb gelaten voor wat het is geweest, de getallen nog steeds een duikvlucht maken de de opkikker niet onderdoet voor het voorrecht dat Cup a Soup zich denkt te kunnen permitteren. En dat alles in de aanloop naar de aftrap van de gedichtenweek, die morgen aan aanvang neemt en ieder de gelegenheid geeft om zijn of haar gedachten de vrijde loop te beiden. Theater is het thema en waar ik voor vrijdag ben geprogrammeerd is het morgen weer zo laat. Dan start het tweede deel van het fotocafe, zal ik mijn licht niet onder stoelen en banken steken, maar is het flitsen in het duister helemaal aan mij voorbij gegaan. Je kunt nu eenmaal op een dag als vandaag niet alles hebben…