Kolos se um


IMG_1572
En dan te bedenken dat wij vorige week op, in en om het Colosseum vertoefden. Dat het daar aanmerkelijk goed toeven was, zeker gezien in het kader van de daar heersende temperaturen. Dat wij, omdat we geen idee hadden omtrent de afstanden die wij zouden dienen af te leggen, een kaartje kochten die ons her en der door de stad zouden kunnen brengen of dat de metro de aangewezen reisgelegenheid zou zijn. Let op het veelvuldige gebruik van het woord zullen, dan wel zouden. Rome kent tegenwoordig zeven heuvels. Gelijk Parijs ook zeven heuvels kent. Maar in de oudheid bepaalden zestien heuvels de toenmalige stad en de daaraan gekoppelde ommelanden. Aardbevingen en uitbreidingen hebben een groot deel van deze zandhopen opgeslokt en tegenwoordig het Centro Storico door een tweetal Monte’s bepaald, te weten Monte Esquilino en Monte Quirinale. Dit voor de liefhebbers onder ons. Monte Aventino en Monte Testaccio bevinden zich ten zuiden van het Colosseum en zover hebben wij het niet gebracht, laat staan dat wij een bezoek hebben gebracht aan Isola Tiberina. Of aan Trastevere waar zich, volgens Ria, uitstekende pizzeria’s zouden bevinden, naast hele smalle straatjes en af en toe een verscholen piazza…

IMG_2236

IMG_1573

IMG_1575

IMG_1584

IMG_1576
Neen, voor nu even terug naar gisteravond. ‘s Middag waren wij al welkom geheten door de receptionist van ons hotel, Villa delle Rose. Na de koffers op de kamer hebben gezet en een deel van de inhoud in de kast, begaven wij ons naar station Roma termini. Winkels in overvloed, eettenten genoeg en de drukte viel toen nogal mee. Romeinen zijn heren en dames in het verkeer. Waarbij de veiligheid van de gemiddelde voetganger gewaarborgd wordt door verkeerslichten en zebrapaden. Wij liepen wat rond in de omgeving van Termini. Besloten, op een zeker moment, een van de vele eetgelegenheden te gaan bezoeken. En het spreekt voor zich dat wij ons bezondigden aan een pizza. Nu is dat in Italie een gerecht dat bedoeld is om de lippen en de tong wat te gaan strelen, voor wordt overgegaan tot het hoofdgerecht. Wij ervaren het meer als een hoofdgerecht. En het spreekt als vanzelf dat ik een pizza met ansjovis tot mij neem. Pizza Napolitana. En die vind ik, ┬ámet mijn Nederlandse makerij (olijven, kappertjes, uien en sambal Badjak, wat extra kaas van Hollandse huize), wat karig. Tomaat, kaas en her en der wat vis en dat is dan dat. Wel lekker en waarschijnlijk ook wel degelijk voedzaam. Om daar nog een hoofdgerecht aan toe te voegen, neen, mijn maag kent niet meer dat volume van vroeger. We dwalen door de stad, komen een drankwinkel tegen waar wijnflessen de gezichten dan wel de koppen van Benito en Adolf laten zien en waar ook Franco van dit illustere gezelschap deel van uitmaakt. En ik laat niet na juist deze dictators als een ware portrettengalerij mee naar Nederland te nemen…

IMG_1598

IMG_1599

IMG_1604
We besluiten op de patio van het hotel nog een drankje te nuttigen. De receptionist, Andrea Tinto, brengt ons deze alcoholische versnaperingen en wij laten de eerste indrukken van Rome passeren. Het is Leo die wat om zich heen kijkt en twee zolen op de grond ontwaart. En zich afvraagt hoe dit nu kan. Daarop spoeden Ria en ik ons naar die zolen toe en zien Andrea languit op de grond liggen. Op aanroepen reageert hij ternauwernood, waarop wij onze BHV en ander kunsten tentoon spreiden. Ria neemt naast Andrea plaats en op mijn vragen, hoewel ik in eerste instantie denk dat hij het leven verlaten heeft, weet hij te vertellen dat in het penthouse de zoon van de eigenaar verblijft. Ik spoed mij naar de vierde etage en weet Philippo duidelijk te maken dat zijn hulp nodig is. Onderwijl heeft een tweede persoon zich bij Ria en Andrea vervoegd en is Leo om assistentie gaan vragen via het noodnummer en niet veel laten door een portier van een ander hotel naar ons hotel te laten spoeden. Althans… dat is wat ik later uit een recapitulatie heb begrepen. Andrea wordt, uiteindelijk met een ambulance, naar een ziekenhuis vervoerd. Uit latere informatie blijkt dat stress een belangrijke boosdoener in dit geheel is geweest. ┬áHet spreekt haast voor zich dat dit voorval voor een belangrijk deel zijn stempel heeft gezet op ons verblijf in Rome…

IMG_1609
Het Colosseum en daarnaast het Foro Romano. Nu zou ik in superlatieven kunnen gaan spreken, maar laat ik het liever aan de plaatjes over. Dat wij hier langdurig mochten verpozen, spreekt voor zich. Dat wij ons door de menigte lieten gidsen door, in eerste instantie, een dame en later door een heer, Greg genaamd, is wat minder relevant. Dat wij voor deze rondleiding geen uren in de rij hebben hoeven staan, geen enkel probleem. Dat de ene aanbieder van een compleet verzorgde rondleiding, door een andere aanbieder werd weggekaapt en de teleurstelling bij de eerste navenant was, een omissie van onze kant. En dat wij stil waren van de indrukken die wij opdeden…

IMG_1610

IMG_1611

IMG_1617
Op het Pizza del Popolo besloten we te gaan eten. Bij Canova op de hoek van het Plein in de zon. Dat het verkeer voor een belangrijk deel kleur geeft aan dit geheel, ook dat behoeft geen betoog. Dat een enkel biertje 9 euro kost, ach, wie maalt daarom. Ik! Want dat vind ik toch wel wat buitenproportioneel. Maar stel je voor dat ik, door te weinig te drinken, niet zou kunnen zeiken. Op deze manier kan ik uiteindelijk tweevoudig zeiken! En wie doet dit mij na”!

IMG_1622

IMG_1630

IMG_1632