KOEL(e) kunstenaarsborrel!

Door 27 maart 2015

IMG_6364IMG_6380

1, 3, 4, 8 & achtien. Een schrijfvoud. Zou het ieman echt opvallen? In de gaos van alledag?een taalvoud iszo gemaakt. En een spatielaat zich ook niet altijd even duidelijk lezen. Een spaatsie zou een ander woord kunnen zijn, maar ook dat woort laat het dit keerafweten. Hetgeen leidt toteen mate van verwondering. Want ik was uitgenodigd voor een kunstelaanrborrel. Hetgeen tot een verwonderde vraag leidde: ben ik een kunstenaar. Neen! Wat ik wel ben weet ik eigenlijk niet zo goed. Een mens, accoord, een man met een verleden, ook daar kan ik me wel in vinden, een plaatjesmaker, neen meer iemand die de beschikking heeft over een apparaat waarmee zaken zijn vast te leggen. En toch bevond ik mij vanmiddag tussen andere kunstenaars. Mensen met en overtuiging, een passie een, vergeef mij het woord, ‘drive’. En in die veronderstelde ‘drive’ kon ik me wel wat vinden. Was het alleen al om de reden de koude te bestrijden. Te temperen als het ware opdat die getemperde temperatuur wat op te krikken. Na een stroomstoring was het menigeen er aan gelegen de behaaglijkheid weer in huis te halen. Koel was het in Koel maar aan de aanwezigen heeft het zeker niet gelegen. Niet aan Evelien de Jong. Niet aan Milene Evers. Evenmin aan Annemarie Kusters, noch aan Ton Voermans dan wel aan Jeroen die garant stond voor de tweede borrel in successie. Met ondanks het belabberde vervoer (Geen idee of NS ook dit keer bussen heeft ingezet). De stroomstoring deed de gemoederen verhitten in een afkoelende wereld. Dat gezegd zijnde valt de blik nu te richten op het geboden werk. Waarbij de toelichtingen van de dameskunstenaars meer dan de moeite van de reis waard waren. Gepassioneerd en met de volle overtuiging waar zij hun prestaties over het voetlicht brachten. En ik niet veel meer wist te doen dan vast te leggen. Want de vraag wanneer ben je nu een kunstenaar, heb ik handig weten te omzeilen.

IMG_6374IMG_6378

Ongetwijfeld heeft dat wat te maken met het arbeidzame leven dat ik nu reeds jaren achter me heb gelaten. Docent zijn, leraar op een zeker moment maar meer de idee hooguit een gids te zijn in het veronderstelde land der blinden, een duider die meer vragen opriep dan dat er antwoorden werden gegeven en ook wat filosofisch getinte gedachten naar voren te brengen. Gelijk ooit mijn ‘kennis van anatomie/fysiologie kun je beschouwen als basis voor menselijk zijn’ weinig tot geen handen op elkaar heeft gekregen. Ongetwijfeld zal ook ik die speling met de taal ergens onderweg hebben opgedaan. En dit, gelijk zo vaak, op een ander moment achter me hebben gelaten. Zo gaat het in de regel ook met kunst. Het werken in de schaduw van de erkende meester, de waan van de dag gekoppeld aan een moment en het feit dat anderen kennis nemen van jouw beperkte zijn, het zijn beperkte huldeblijken die in de gang der tijd aan kracht inboeten. Hetgeen niet wegneemt dat het voor de betrokken kunstenaar een andere waarde, een andere poort dan wel deur kan openen en dat het pad dan wel de weg die zich dan openbaart veel verder kan gaan leiden dan dat ooit bevroed kon worden. Waarbij ook dit keer de uitspraak dat niets menselijks ons vreemd zal zijn, hooguit aan kracht wint. En juist die winst.. ziehier wat resultaten!

IMG_6366IMG_6381

Tags: , , , , ,

Dit bericht was geplaatst op vrijdag, 27 maart 2015 om 20:02 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.