Knopen tellen

Verwacht er niet te veel van. Echter, wanneer je niets probeert moet je ook niet klagen. Een poging wagen is, per definitie, altijd het proberen waard. De kans dat je een deksel op je neus krijt hooguit een te verwaarlozen risico. En met dat risico durf ik wel te gaan leven, gegeven dat een moment verloren gaat in de eeuwigheid. Als al eerder is gebleken. Dan komt echter de uitdaging. Wat komt er wel en wat haalt het niet” Wat is daarvan de reden” Is het oude, achterhaalde meuk waarvan de betekenis door de loop der tijd is achterhaald” Zijn het beelden die voor zich spreken” Kan het mogelijk een levensverhaal zijn, waarbij de kijker wordt geprikkeld om te lezen en de lezer leert kijken” Wat is in dit geheel de bekende ‘rode draad’ en kan er wel sprake zijn van een rode draad” Of dient het een waslijn te zijn waar wit en bont, wappert dan wel stijf aan de lijn blijft hangen” Het ondergoed dat het bovengoed op termijn weet te vervangen” Zo gaan mijn gedachten weer van hot naar heer en dat eenvoudigweg omdat ik mijn wegen even anders wil gaan vangen. Rafels en franje, waar mogelijk geen kamer meevalt te behangen. Een volgend werk(je) op een andere leest, waarbij mijn geest bepalend is. Een eigen initiatief, met eigen keuzes en de noemer blijft gelijk: Gestichting v/h Wikken & Wegen presenteert dit keer Rafels en Franjes. Waarbij iedere vorm van logica dit keer ontbreekt. Het heeft veel weg van chaotica waarbij de chaos in dit geheel een wezenlijke rol speelt. Maar misschien kijkt een ander hier heel anders tegenaan…
Of misschien wordt het Rafels en Flarden, hoewel Franjes mogelijk meer de toekomstige lading gaat dekken. Rafels en Franjes heeft daarentegen ook wel wat. Daar ben ik nog niet uit, zal ik de tijd voor moeten nemen en tijd is iets dat mij ruimschoots ter beschikking staat. Mij wel, anderen waarschijnlijk niet. En door het een en ander wederom in eigen beheer te doen plaatsvinden, kan ik dit keer niet alleen mijn koers maar ook de volgorde gaan bepalen. Niet helemaal want ik hoop dit gebeuren toch in samenspraak te kunnen gaan doen, waar het wel naar uitziet. Wederom een ego-document, maar ook dit is mij niet geheel vreemd. Afscheid was daar een ander voorbeeld van en de restanten die op zolder te vinden zijn, spreken nog steeds voor zich. Het heeft te maken met een bepaalde behoefte die ik voel: iets te willen nalaten. Iets wat voor een deel mij typeert. En met die typering blijf ik dingen doen. Want als ik die dingen na zou laten… ook knopen tellen is een kunst!


IMG_5933