kloppende leegte

20090601-1243807914N3105dirkduyvel229

HIER
Kom hier
doof je sigaret
vouw die grijns op
neem je lichaam
je jas en al je kleren
stroop dan je huid af
neem je botten één voor “”n
ja, leg ze daar maar neer
laat je bloed vrijuit stromen
geef dan je hart aan mij
laat me voelen dat het klopt.
Gisteren was het een jaar geleden. Toen was het ook 1 juni. Een zondag.
En had ik kippensoep nodig om mij over de drempel heen te helpen.
Van mijn eerste hartinfarct. En ging ik om elf uur ‘s avonds slapen. Met een pijnlijke spier.
Die ik wat gemolesteerd had. Om zes uur de wekker.
Wakker naar Amsterdam alwaar ik dit verhaal vertelde.
En mij overgaf aan de dingen van alledag. Het verzorgen van lessen.
En mijn aandacht ook naar dinsdag richtte. Om thuis te gaan werken.
En bleef alleen die pijnlijke spier bestaan. Waar ik niet teveel aandacht aan schonk. Toen.
Toen ik ook nog niet wist dat dit zich nog twee keer zou herhalen. In één week.
Tot de negende kwam. Maar ook toen was het een week later.
Met alles van toen dien…
Nu lees ik in ‘Hoe zij mij leest’
Van Saskia van Leendert / gedichten.
Zij schrijft:
Voor Wik
Mede dankzij jouw feedback (uit een bijna ver verleden)
zijn gedichten in deze bundel zoals ze zijn.
Jouw liefde voor taal en enthousiasme
blijft bijzonder inspirerend!
x Saskia
Eerste druk, april 2009
Illustratie: Theresia Broers- Hendrikx.
Fotografie: Saskia van Leendert
Digitale bewerking illustratie: Helma Bruel
ISBN: 978-90-484-0602-9 NUR: 373 www.freemusketeers.nl

20090601-1243808072N3105rekerhout232

Een jaar geleden trok ik nog geregeld aan dat sjekkie. Had ik geen idee wat mijn voorwand doormaakte.
En stond ik in Sloterdijk op de Metro te wachten.
Om daar, met behulp van een tweetal strippen, in de buurt van de VU uit te stappen.
Amstelveenseweg. De tram te pakken.
Want lopen wat zich alleen maar herhaalde om in dat gebouw van OZW te komen…
De keuze tussen roltrap en lift. Het laatste stukje met de trap. Het koffieapparaat.
Van de firma waarvan een dochter, op de vraag waar werkt jouw vader opmerkte: mijn vader werkt bij de DE.
Woonachtig in Koedijk. En in het bezit van een achtenswaardig huis, aan beklagenswaardige Jaguar en voor het gezin een simpele Lincoln Navigator. Die op het andere pad geparkeerd staat.
En die ik, dankzij mijn wandelingen, al regelmatig heb gespot.
Wat ik een jaar geleden ook niet kon bedenken. Nu, met drie stents van 58 mm in totaal, 10 pillen gemiddeld per dag en een klapkast wat Titje! is gaan heten, kijk ik ietwat anders tegen de wereld aan. Tegen mijn wereld aan. Tegen zijn aan.
En zet ik ook een beetje de dingen die zich voordoen naar mijn eigen hand. Vandaar dat ik de woorden van Saskia leen. Omdat ik ze met genoegen tot mij heb genomen. En omdat haar woorden mij smaken. Smaken naar meer.
Ik lees haar. Met liefde. En een grote mate van genegenheid. Want juist zij zat ooit in een klas. In Bloemendaal.
En ik mocht haar toen het verhaal van het lichaam gaan vertellen. Deed dit toen op mijn manier: zoals de gedichten van Saskia van Leendert een sterk beeldend vermogen hebben en door een voelbaar verlangen worden gedreven. Lichtheid, weemoed, diepgang en vertedering komen samen in een rauwe en soms achterhaalde werkelijkheid.
Als de plaatjes waar deze aflevering mee gepaard gaat.

20090601-1243808261N3105mare278

Beeldig. Beeldend. Voorbeeldend!