Kloot & cloud…

We leven met z’n allen op deez’ kloot. We vertrouwen met z’n allen op de cloud. We komen op een goede dag tot leven, gaan op een ander moment allemaal dood. Soms door geweld, soms door ziekte, soms omdat het leven niet gegeven was. We varen blindelings op de techniek, bouwen huizen die zichzelf gaan bedruipen en staan niet stil bij alle gevaren die ons telkens weer weten te overweldigen. We zien de seizoenen wisselen, maken de uitstoot tot een wereldprobleem en denken dat de oplossing aan anderen is voorbehouden. We werken, we zoeken steun soms bij elkaar, demonstreren en proberen gelijktijdig het leven te optimaliseren. We vrezen niet, hooguit die vermaledijde dood. En dan verdwijnen wij in as en rook, in wormenvoer of, wanneer de rechten tot een einde zijn, de resten naar elders worden verkast. Wij bouwen kassen opdat producten ons op een ander moment worden aangeboden. We betalen het liefst met een pas, passen ons aan aan de veranderende omstandigheden en verplaatsen ons veelvuldig over die eerder genoemde kloot. Tijd verandert in geld en geld wordt ons als een worst voorgehouden, we lenen en krijgen veel zaken tijdelijk in bruikleen en wanneer we worden geconfronteerd met het feit dat ook keerzijdes in deze een rol kunnen spelen, draaien wij ons om om verder te gaan op het pad dat voor ons ligt. Althans, dat is voor velen een gegeven en voor anderen soms een wat mismoedigende bedoeling. Dan maken we ons op voor een feestdag, geregeld vanuit overheidswege voorgeschoteld, dan wel door een religie aangeboden. En wij kopen af, niet zozeer meer door aflaten maar hooguit door iets na te laten. Wij laten dingen na en zadelen anderen op met onze nalatenschap. Waar die ander niet specifiek op zit te wachten. Schulden bijvoorbeeld door onnadenkendheid. Of nemen dingen voor die wij op een ander moment zijn vergeten. Bewust dan wel door vormen die doen denken aan Alzheimer, in de varianten van ‘light’, dan wel in de vorm van totaal de weg kwijt te zijn geraakt. Wij verwelkomen het leven en rouwen bij de dood. We lachen tranen met tuiten om op een ander moment in huilen uit te kunnen barsten. Wij staan even stil, een minuut, twee minuten desnoods om daarna weer vrolijk deel te gaan nemen aan de feesten die ons te wachten staan. Een verjaardag bijvoorbeeld, een feestelijke uitreiking van medailles of, wanneer het Wilhelmus klinkt, met de hand op het hart die veronderstelde diepgang te ervaren. Want een moment zijn we een, een ander moment ontstaat wederom de ruimte voor het individu, worden de ego’s gestreeld en maken wij ons op om… 31 maart, en morgen is het een bijzondere dag: Eerste Paasdag en gelijktijdig 1 april. Wie zijn bril verloor kan altijd nog bij Alva terecht!