Klits, klets, klandere


IMG_4674


IMG_4676
Van je klits, klets, klandere, van het ene feest naar het andere. Nu is dit misschien ietwat gechargeerd, voor vandaag doe ik het ermee. Niet dat leven op zich al een feest is, kan het zo zijn dat door een aangekondigd feest niet alleen kersen op de taart komen, maar dat er ook nog sprake is van een hoog slagroomgehalte. In die zin dat het kloppen tegenwoordig veelal wordt uitbesteed aan een onder druk staande bus, de merknaam in het midden latend, maar dat de ouderwets opgeklopte slagroom zich toch meer leent voor dat ultieme feest wat bijvoorbeeld door de zomerkoning-kjes wordt ingeluid. Het leven dat zich leent als dat veronderstelde ‘een groot feest’. Neem nu het feest van Maarten en Marianne, voor mijn gemak afgekort als M & M, zonder de snoepjes als zodanig geweld aan te doen. De dansgroep die zich bijna voltallig had gemeld en de wederzijdse partners die zich meestal tijdens die bijeenkomsten schuil weten te houden. Of zich met andere bezigheden weten te vermaken. Van belang is echter dat de groep als zodanig meerdere decennia lang zich nog kostelijk weet te vermaken, alleen dat de leeftijd een beperkte rol gaan spelen. Dat er sprake is van oma’s en opa’s, dat kleinkinderen zich niet bij allen voordoen en dat de drank die gisteren werd geschonken, rijkelijk vloeide. En waarbij ik het genoegen had om Robin te ontmoeten, Robin die had gehoord dat ik me bezig heb gehouden met het schrijven van niet rijmende gedichten. Hij wist mij te ‘triggeren’, dit keer echter in de meest positieve zin des woords. Zijn vraag was simpel: ‘kunt u een gedicht op deze avond schrijven”!’ Ik antwoordde in eerste instantie met een neen, daar zou ik toch even voor moeten gaan zitten…
Ik zette mij neder, pakte een bierviltje enigszins doordrenkt met een alcoholische versnapering, hanteerde mijn pen en niet veel later was het eerste woord te lezen: sfeer, lamplicht vervolgens hetgeen gedimd en gedempt het levenslicht aanschouwde. Andere woorden volgden en in de zin des woords kwam een verhaal tot stand waarin de hout en uit een rol gingen spelen, de warmte van de avond buiten zich binnen voort wist te zetten. En ik mocht dit geheel voor gaan dragen aan de veertigjarig getrouwde bruid, maar niet veel eerder dan dat ik Robin het bierviltje wederom ontfutseld had. Wat hier het gevolg van was is duidelijk: ook die bruid zou zich graag ontfermen over dat schrijfsel. Hoe dit verhaal afloopt is mij een raadsel, maar dat dit verhaal een einde kent een voorspelbaarheid.


IMG_4707 (1)
En dan de dag van vandaag, wederom in zekere zin een feestje. Een bezoek aan vrienden in Hoofddorp en een bezoek aan het gemaal Cruqius in de Haarlemmermeer. Waar een toneelspel werd opgevoerd waardoor het publiek werd getrakteerd op een vertelling dit gemaal betreffend, een rondleiding en wij ons moeilijk een voorstelling konden maken omtrent de wijze waarop voorvaderen zich van het bedenken en bouwen van dit gemaal hebben gekweten. Geen kranen die duizenden kilo’s aan gietijzer omhoog konden takelen, geen stoomketels die zich een weg baanden in dit gemaal, laat staan de gewelven en vele bakstenen die dit geheel weten te omringen. En de balansen die ervoor zorgden dat het water uit de Haarlemmermeer uiteindelijk borg zijn gaan staan voor de droge voeten die zich heden ten dage nog steeds voordoen. Andere tijden, andere zeden, laat staan dat ook de gewoonten aan kracht hebben ingeboet. Klits, klats, klandere en waar het ooit de ene bil en de andere betrof is het vandaag niet veel meer dan dat de feestelijkheden bij deze ook tot het verleden zijn gaan behoren!


IMG_4708