Klaagzinnen.

Je hoort mij in de regel niet veel klagen. Nu is dat via dit medium ook lastig, het is nu eenmaal geen gesproken woord en als ik wat te klagen heb gaat dit meestal over het weer, de politiek dan wel de belastingen. Nu is klagen niet alleen een hype, niet alleen een Nederlandse gewoonte laat staan dat dit een gewoonte van mij geworden is, maar als iemand niets te klagen heeft, ben ik dit wel. Leven gaat zo mijn gangetje, een boodschap doen dan wel een wandeling, de wind die mijn gedachten voor een belangrijk deel bepaalt en wanneer het enigszins kan vermaak ik me wel met wat nietsdoen. Een beetje liggen denken met de ogen dicht, mijn handen in mijn broekzak en de geneugten des levens aan mijn gesloten ogen voorbij te laten trekken. Bekende films achter die luiken af te spelen, dan wel dat het verleden zich plotsklaps aandient en dat een film van lang geleden zich spontaan voordoet. De film ‘I love you Alice B. Toklas’, waarbij Peter Sellers een glansrol speelt. Een film van heel lang geleden met een vergelijkbaar verhaal dat Being There op een andere manier zijn kwaliteiten ten volle heeft weten uit te buiten. Een man die de Engelse flegmatiek buitengewoon naar voren bracht, waardoor ik in een tweetal zinnen ten volle een glansrol toedicht. Want het gaat eenvoudig weg over woorden die regels vormen om niet veel later tot volledige zinnen uit te gaan groeien. Volledige zinnen die de onvolledige teniet schijnen te doen. Dat wordt mijn verhaal van vandaag, klagen, geen vragen en woorden die de zinnen weten te prikkelen. Mijn zinnen weten te prikkelen opdat de zinnen van de ander teloor kunnen gaan. Dus verwacht vandaag niet teveel, dan valt het ook nu weer reuze mee!