Kijk! Dat is freek en dit is wik

De tol van de roem en het doen van een rol. ‘Alles is al eens gezegd’, zei de cynicus. ‘Maar er is nog nooit geluisterd’, sprak de optimist. ‘Ik tel mijn idealen, en raak er steeds meer kwijt’. 640 bladzijden gewijd aan Freek. Terwijl de woorden die hij aan mij gericht heeft, slechts enkele bedragen: voor Wik! die zijn schroom overwon. Zijn handtekening en dan die denkwaardige datum 29-4-2008 Den Haag. 1 Rt.Snk.Ajoe 55 euro. Terwijl wij aan T6 gezeten waren. Straks alweer vijf jaar geleden. Zomaar vijf jaar verder, terwijl her en der bekenden de pijp aan Maarten geven. Leven, overleven en dood gaan. Het is allemaal inherent. Maar als ik zo een blik werp in het boek Kijk! Dat is freek, blijf ik me verbazen. Waar de man al zijn teksten heeft opgedaan. Op welke wijze hij zijn stoutmoedigheden ‘aan den volke’ ten toon heeft gesteld en de wijze waarop hij zijn verdriet heeft kunnen delen. Zijn scherpe geest over zijn tong heeft weten te krijgen. De ene keer als een geseling, de andere keer als inkeer. Zijn associaties, zijn onvoorspelbare denktrant en dat alles onder die saus van verregaande creativiteit. Hoe hij ooit de verwijdering tussen hem en Bram heeft ervaren. Terwijl Bram dan weer de man is die een steen heeft verlegd. Of zoals Freek die tekst bij elkaar heeft weten te voegen: Vergeet mij niet

Brams hart heeft het begeven / Theo is beroofd van het leven / Dre heeft de brui eraan gegeven / en De Kneet viel van zijn fiets / elke dode zijn verhaal / dat vertaald in duizend talen / eindeloos herhalen / meer kun je niet // vergeet mij niet vergeet mij niet / wat ze ook beweerden / je kunt er iets van leren / vergeet hem vergeet haar vergeet mij niet.
Het heeft wat weg van een monumentje, Een altaartje als het ware. Maar zo staat dat altaartje bij mij in een kast. Een kast met nog meer monumenten. Mo-nu-menten, hetgeen het moment dan weer in het nu plaatst. Het moment dat als even door het leven gaat. Het leven dat voor even is gegeven. Als ooit die andere uitspraak: ‘Met eeuwigheid als norm gegeven, duurt een moment, een mensen leven.’ Het hing ooit op de deur waar het telefoontoestel nummer 100 was. Onder dat nummer was ik ooit te bereiken. Nu resideert Marga in mijn voormalige kamer. Nadat deze was omgebouwd. Eerst de keuken van Maria, daarna kwam ik en niet veel later kreeg Annemarie een hele heldere, veel kleinere keuken tot haar beschikking. Een koffieapparaat doet aan haar tijd herinneren.
1 prentje. Bijna een moment van vijf jaar geleden terug. Koninginnenach’ met Jan in Den Haag in de avond doorgebracht. Met echt Indonesisch eten. Bereid door mensen met een Chinese achtergrond. Ouders dan wel voorouders, dan wel overgrootouders dan wel betovergrootouders. Geen idee. Maar het eten was niet alleen overvloedig, maar ook buitengewoon smakelijk. Of liever gezegd: buiten gemeen smakelijk. Waardoor het woord gemeen zijn of haar opwachting maakt. In de verwachting dat dit gemeen dan weer uitnodigt tot het woord gemeenschappelijk. Hetgeen dan weer wat makkelijker te delen valt. Als voorbeeld bij dit voorbeeld bijvoorbeeld. Kijk! Dat is freek en dit is wik.”

IMG_1497