keuzes

Natuurlijk loop ook ik regelmatig gedachteloos rond. Het enige verschil met die kip is dat ik mij bewust ben van mijn kop. Alwaar de haren regelmatig van mijn hoofd zijn gewaaid. Weliswaar met behulp van een tondeuse, maar dan nog… Het brengt de vraagstukken die mij zo bezig houden wat dichter naar het oppervlak.
En omdat ik ook een abonnement heb om de vraagstukken enigszins te omzeilen heb ik maar wat creiafets bedacht. Ja, je leest het goed iets caiertefs!
Het is als het ware een soort van maak de zinnen af… Dan bedoel ik deze keer niet de zin des levens maar gewoon de vragen die zich voordoen. Die doodgewone dingen. Het heeft ook nog een functie: verleiding door afleiding. Nu weet ik wel dat de beste ‘bestrijding van verleiding vermijding is’ maar niet altijd is het de betrokkene gegeven om hier gevolg aan te geven. Omstandigheden weet je wel…


iGer.nl 
Aan deze vraagstukken is echter geen prijs gebonden. Mogelijk alleen de prijs die je jezelf zou kunnen opspelden. Niet zichtbaar in ieder geval. En van veren kun je soms meer last dan plezier hebben. Hetgeen weer wordt tegengesproken in de film ‘Wat zien ik”!’ Een boa van veren die om de hals van die enge toppers heeft gehangen, lijkt mij ook al niet iets om over naar huis te schrijven. Juist dat maakt het zo lastig! Want in afleidingen ben ik op zich wel goed. Juist om naar aanleiding van die schijnbewegingen in een keer raak te slaan. Meestal gaat men dan vlak. De vraag wie vlak gaat laat zich raden: juist, ik ga vlak!


iGer.nl 
Ben begonnen. Ik ben begonnen met het door mijn handen laten gaan van de zaken die ik dien te gaan loslaten. Want dat het is geëscaleerd, dat valt niet geheel te ontkennen. Valt totaal niet te ontkennen. Maar in mijn beleven staat het toch weer haaks op waar ik mee bezig ben. De vraag of ik er wel mee bezig wil zijn, is een vraag die ik uit de weg ga. En dat is juist zo’n strijdpunt. Ratio vraagt het een en de emotie laat mij, af en toe, een traan ontglippen. Het is alsof ik alles wat zich in mijn leven heeft voorgedaan, door mijn vingers laat glippen. De grip er letterlijk op kwijtraakt. En dat doet mij verdriet. Een verdriet wat misschien wel voor te stellen staat, wat ook de schouders van de ander even kan doen ophalen. Waar gaat het over”
 


iGer.nl
Over materie. Over uit de hand gelopen momenten uit mijn verleden. Iets waar niemand op zit te wachten tenzij het iemand is die aan diezelfde kwaal lijdt. Misschien aan de vooravond staat vanwaar ik ooit begonnen ben. Met slechts die twee Dinky Toys. Een oranje Landrover en die obligate brandweerauto. Met laddertje en koperen bel. Twee keer per jaar uit de kast. Twee keer per jaar tussen de benen door van de mensen die zaten te wachten bij de tandarts. Mejuffrouw M.A.J. Kamphuis, woonachtig in het Kennemerpark. Jaren heb ik mij overgegeven aan dat spel. Spelen tussen de benen. Jaren ook heb ik me verheugd op de suikersnoepjes waarmee ze ons een half jaar later, wederom, trakteerde. En nooit kwam het in mij op dat dit misschien wel een beetje vreemd was voor een tandarts. Suikersnoepjes! Nu vraag ik je.


iGer.nl 
Ik dwaal af. Want ik word geacht een inventarisatie te maken. Omtrent mijn verworvenheden. Mijn bezittingen in zekere zin. De kapitalen die ik, op mijn manier, over die niet zichtbare balk heb gesmeten. Soms om mijn frustraties af te kopen, soms om me wat prettiger te voelen, soms gewoon om de ‘hep’ en andere keren omdat ik het gewoon mooi vond. De wijze waarop een model bedrukt en gepresenteerd werd. In een rood doosje, een zilver doosje of op een andere wijze bedrukt. In schaal 1/87. Maar ook in andere schalen. Incourante schalen. Voorspelbare schalen. 1/50. 1/43. 1/24. 1/18. 1/8. Voor de kenners. Geen 1/1. dat is er maar een . Een zwarte. Waar ooit ook een keuze een rol is gaan spelen. Zoals dit ook nu speelt. In een kleinere schaal maar met een vergelijkbare impact. Nu is het alleen mijn keuze. Door omstandigheden…


iGer.nl