kerstdag de tweede/zondag

Een gebed. Een zondag. Juist op deze zondag. Tweede Kerstdag. Een gebed op zondag, terwijl het morgen alweer maandag is. Een gewone maandag doordat de Kerst een weekend opeist. Eens in de zoveel jaren. Sommigen gaan balen en anderen denken aan de onzinnige tijd die hen bespaard blijft. Vanwege dat lamlendige gevoel. Of juist dat overdenkend gebeuren. De tijd die zijn of haar tol eiste. De consequenties van de keuzes die zijn gemaakt. Of de zwaarden die nar beneden zijn gevallen. Waarmee Damocles weer duidelijk van zich liet horen. Zich overtuigend liet zien. De buiken leeg dan wel gevuld en de kalkoen die het onderspit dolf. Gevuld en wel ten strijde onderging. Na al veel eerder het loodje te hebben gelegd. De wensen die uitgesproken zijn. Door de man uit Rome. Zijn Urbi et Orbi. Veelal een herhaling van het voorafgaande. Waarbij de woorden Amen vanuit een verondersteld collectief massaal naar voren worden gebracht. En dat het dan zo zij..
Niet dat je gelovig dient te zijn om je eigen gedachten te dienen. Of de woorden van een voorganger te volgen. Gelijk onze vorstin. Beatrix houdt een pleidooi omtrent naastenliefde, passie en betrokkenheid. Bekritiseert daarentegen de huidige cultuur van anoniem beledigen op internet. “Hoe goed professionele zorg ook is, we blijven aangewezen op een samenleving waarin mensen oog hebben voor elkaar. Bij tegenslag en verdriet is nu eenmaal niet alles alleen te verwachten van overheid en maatschappelijke instellingen. Gelukkig zijn er dan ook velen die zich inzetten wanneer dat nodig is.”
De opening van haar toespraak liegt er niet om:
In de schaduw van de tijden schijnt het licht van Kerstmis. Het kerstverhaal speelt in sombere dagen van onderdrukking en zorg. Het is het verhaal van het Christuskind. Op zoek naar onderdak klopten Jozef en Maria aan bij de herberg waar voor hen geen plaats bleek te zijn. Maar hun werd toch een veilige plek in een stal gegund.”
Mooie woorden voor dat aloude, mogelijk zeer bekende verhaal. Woorden waarbij de kribbe, de ezel en de os, een schaap en een verdwaalde geit gedachteloos wat gras herkauwen. Waarin herdertjes en Koningen gastrollen vertolken. En waar het licht van zich laat horen. Door stralend te schijnen. Maar ook de Majesteit gaat met haar tijd mee. Volgens de koningin lijken moderne communicatiemiddelen mensen dichter bij elkaar te brengen, maar blijven ze achter hun schermen op veilige afstand.
Tegenwoordig zijn zelfs buren soms vreemden. Je spreekt elkaar zonder gesprek, je kijkt naar elkaar zonder de ander te zien. Mensen communiceren via snelle boodschapjes. (“) Persoonlijke vrijheid is los komen te staan van verbondenheid met de gemeenschap. Maar zonder enig ‘wij-gevoel’ wordt ons bestaan leeg. Met virtuele ontmoetingen is die leegte niet te vullen. Integendeel, afstanden worden juist vergroot.”

Wijze woorden. Maar ook Beatrix geeft duidelijk haar mening weer omtrent het gebruik van de huidige media.””””””””” “Het anoniem, domweg en grofweg uiten van emoties is gemakkelijk geworden. Op spreken zonder respect wordt niemand meer afgerekend, vindt de koningin.”

Om eens stil bij te blijven staan. De vraag, in stilte, te stellen en daar een oprecht en eerlijk antwoord op te gaan geven. De waarheid dit keer geen geweld aan te doen. De zin van zijn onder de loep te nemen. Of je eigen woorden in zinnen om te zetten. Of om eens, bewust en weloverwogen, te vloeken. Of om eens gedachteloos na te denken. Stil te staan. Bij iets. Bij niets. Bij leven. De dood komt dan wel weer vanzelf. Hoewel ik het idee heb dat die gozer regelmatig om de hoek staat. Om de hoek kijkt. En daar zijn slachtoffers kiest. Door de omstandigheid.
Een roos. Een kerstroos. Van fluweel. Van vlees. Van brood, desnoods”

BROOD HEER

U wijst mij af, Mijn Heer

ik eet Uw brood uit Uwen hand

ken ik mijn trots en zo U mij gebiedt

zo blijf ik bij U

trouw, de hond

blikt smekend naar zijn Baas

omhoog, Hij laat de riem reeds

knallen, de flanken van de hond,

ineen gedoken, blikkeren

zijn tanden.

Uw macht reikt ver Mijn Heer, weet

dat het flikkeren der tanden

de grens van Uw macht

breekt

gelijk een schakel die Gij

dacht te hebben macht

kent eigen grenzen.

Steeds minder roept de medemens bij ons solidariteit en compassie op. Om te kunnen mee-leven is tastbare nabijheid nodig. Echt contact ontstaat in daden en woorden. Taal is onmisbaar bij het opbouwen van vertrouwen. Maar wie het gesprek niet aangaat, sluit zichzelf uit. Zo kan een middel om mensen tot elkaar te brengen ook een barri”re zin voor wie niet begrijpt en niet begrepen wordt. Dan komt er geen saamhorigheid en blijven naasten buitenstaanders.”
En om af te ronden het volgende citaat.
Onze wereld heeft mensen nodig met passie en betrokkenheid, die een plaats geven aan wie zijn buitengesloten, die kaar staan voor hun medemensen en die blijven geloven in het goede.”

Een wonderschone afsluiting van een op de drempel staande afsluiting van dit heel bijzondere weekend: Kerst!