Kant noch wal (en het brugtheaterfestival neemt een aanvang!)

Popje, hou je muil (alle schoenen de deur uit). Een nogal curieuze titel van een toneelspel voor een dame en een heer. Hoewel dat dame en heer door het gebruik van dagelijkse straattaal in een nogal discutabel licht komt te staan, wanneer lul en kut onderdeel uitmaken van de voorstelling. Maar dit terzijde, het geeft geenszins weer hoe dit spel gespeeld wordt. Het is dan ook een wat wonderlijke melange, die Ilse Warringa en Servaes Nelisen ons voorschotelen. Waarbij marionetten niet worden geschuwd, de zang wordt afgewisseld met een dans en van maskerattributen gebruik wordt gemaakt, te weten een bril met een gigantische gok en een navenante varkensneus gebruikt wordt als metafoor voor de bij de voorstelling optredende paren schoenen. Op een goed moment staan alle neuzen de juiste kant op, en wanneer ook de Nederlandse taal niet wordt geschuwd is dit eigenlijk een fascinerende voorstelling. Waar ik toch met wat gemende gevoelens naar heb gekeken. Niet alleen van het uitgespeelde theatrale karakter van deze voorstelling, maar ook omdat zich tussendoor beelden die deden denken aan Graucho Marx zich voordeden. En wat te denken van het volgende: ‘ik denk dat jij denkt dat ik denk, maar denk jij nu echt dat ik dat denk”‘ Als vormen van spelen met de taal, waarbij een zekere gelaagdheid zich ook nog eens in dit spel voordoet. Ik heb er een nachtje over geslapen, wist in eerste instantie niet goed wat ik van deze voorstelling moest denken en denk daar nu, na een rustige nacht dat ik daar voldoende over heb nagedacht. Het sloeg een kant en het haalde de overkant. En van een verloren wal was in dit geval absoluut geen sprake. Maar waar nu precies wel sprake van was, daar dien ik dit keer het antwoord op schuldig te blijven, opdat mijn commentaar is zoals het is: het slaat dit keer op kant noch wal!


img_5684


img_5685