Jossef's hoop

Dat laatste beetje. Klinkt alsof de hoop steeds verder is gegaan. Terwijl er, op een ander moment, vooral sprake was van hoop. Het laatste redmiddel. Een laatste sprankje. De voorlaatste drempel. Drempels duiden op overgangen. De overgang van het een naar het ander. Van iets wat voor een deel bekend was naar iets waarvan het onbekende zich laat raden. En dat het zich laat raden blijft een belangrijke rol spelen. Het strohalm fenomeen. Strohalmen waar mensen zich aan vastklampen. Terecht”! Ach, dat hangt ervan af. Voor de een zal de strohalm mogelijk wijzen op een volgende, voor de ander is het wachten tot de stengel knapt. Als dan de stengel knapt…
Berichten in de krant. Het blijft een bron van informatie. Maar of het ook een bron van inspiratie kan zijn…”! Dat hangt van mij af. Wat lees ik en wat sla ik over” De kommer en kwel” De rubrieken die niet veel beter weten te melden dan de onrust die zich op vele fronten voordoet” De rampen die zich ‘all over the world’ manifesteren. Of de dakentraining die Pieten ontvangen” Of de hoefsmidpiet die speciale hoefijzers voor Amerigo maakt. Met speciale punten zodat ie niet uitglijdt. Voor op het dak natuurlijk, dat snapt ieder kind. Of dit ook voorouders van toepassing is”!
Ouders hebben heel andere dingen an hun hoofd. Berichten omtrent de CAO. De onderhandelingen daaromtrent. Wel of geen sprake van een bepaalde mate van prijscompensatie. Of mogelijk nog veel ingrijpender ingrepen. Banen die op de tocht komen te staan. Geen sprake meer van een dertiende maand. Saneringen. Werkloosheidscijfers die dramatisch toenemen. Kunnen we straks nog vergelijkbaar datgene doen wat we tot nu toe gewend zijn. Of wordt het een verhaal dewelke regelmatig de kranten zullen gaan behalen” Mensen die van nog veel minder steeds meer op hulp van anderen raken aangewezen. En na te zijn aangewezen worden nagewezen. Daardoor niet alleen het vertrouwen verliezen, maar mogelijk ook de hoop kwijt raken.
Juist dan komt het opstel wat Robert Jan als reactie naar voren brengt, als geroepen. Bewust wat stil te staan bij het niet altijd zichtbare leed van de ander. Te vragen wat er achter de luiken van die ander plaatsvindt. Niet direct akkoord te gaan indien het antwoord op jouw vraag een ‘goed’ is. Want voor hetzelfde geld speelt de ander een rol. Een rol in zijn, ogenschijnlijk, eigen leven. Een leven wat zich niet direct laat herkennen. Een schijnwereld die in stand wordt gehouden en waarbij die ander met niet veel meer bezig is zand in jouw ogen te strooien. Op een ander moment de wereld met zijn daad confronteert. Er uit stapt. De schok waarmee dit weer gepaard gaat. En dat onvoorstelbare van het waarom” De zin die naar voren komt. De zin van alles. Of liever gezegd de zin van zijn.
Zoals zich momenteel een nationale discussie ontwikkelt rond een Alkmaars asielzoekertje. Een wezen wat, met zijn moeder, hier al acht jaar verblijft. Van de ene naar de andere plek is gebracht, momenteel zijn domicilie in Alkmaar heeft gevonden. Geen menselijke status heeft, maar die eerder genoemde asielzoeker is. Bestempelt als het ware. En waarbij hoop veel wegheeft van die eerder genoemde strohalm. Want deze mensen ‘horen hier niet.’ Dienen terug te gaan naar het ‘land van herkomst.’ Ook al is daar sprake van een letterlijk ‘moord en brand.’ Van marteling en foltering. Of het volgende bericht wat ik integraal overneem.
‘NAAR HET MALIEVELD YOUP, VOOR ALLE JOSSEFS.’
Den Haag – Naar het Malieveld. Op 25 december. Voor alle Jossefs in het land. Een massale actie tegen de uitzetting ‘van Nedernegertjes’.
Die oproep doet Spitscolumnist Jan Dijkgraaf in een open brief aan Youp van ‘t Hek. Aanleiding is de column van de cabaretier in NRC Handelsblad van zaterdag over Jossef en de actie van de Alkmaarsche Courant. Nu eens geen ‘toetsenbordmoralisme maar echt aan de slag’, zo daagt Dijkgraaf Van ‘t Hek gisteren uit.
Weet je nog, 29 oktober 1983″ Jij was pas 29, ik 21. Rond de 550.000 Nederlanders in Den Haag bijeen om te protesteren tegen de kruisraketten. Zullen wij dat eens gigantisch gaan overtreffen, Youp”” “Als heel Nederland nou met jou en mij vindt dat kinderen zoals Jossef (en Mauro) in Nederland moeten blijven, laten we dan eens ouderwets Den Haag plat leggen met een demonstratie van in dit land nooit vertoonde omvang. Youp en Jan met hun 1,5 miljoen medestanders op de bres voor de onschuldige Nedernegertjes.”
Jan Dijkgraaf, Youp van ‘t Hek, Femke Halsema, Carice van Houten, Peter R. de Vries, Charles Groenhuijsen, Maarten van Rossum en de voltallige redactie van de Alkmaarsche Courant. Naast duizenden online-petities, discussie op internet en tweehonderd demonstranten.
Een bericht in de krant naast de hoop die ik uitspreek. Wordt het toch nog een bericht. Gelijk dat bericht uit de krant!