Januari, eindelooooooooooooooos lang

Restjes, lessies, klikies, veelal op zaterdag. En het meest lekker was een prakkie zuurkool, opgebakken en op een witte boterham belegd. Kliekiesdag in de volksmond, zo af en toe wanneer er te weinig kliekies waren een kale macaronischotel. Met afsnijdsel. En geregeld wat geraspte kaas daaroverheen. Tenminste, wanneer de knip dit toeliet. En wanneer er geen afsnijdsel te koop was, boterhamworst. Wij smulden ervan. Stonden niet stil bij het gegeven dat dit (on)verantwoord voedsel zou kunnen zijn. Tenminste, in vergelijking met de huidige tijd. Biologisch is tegenwoordig het meest gangbaar. Onbespoten, opdat een enkele worm of ander onderkruipsel zich een toegang heeft verschaft in die onbespoten aardappel, de groente en het gerimpelde fruit wat in die aangepaste winkel de klant probeert te bekoren. Estafette. Ekoplaza. En ieder zichzelf respecterend restaurant zweert bij dat biologische, is een fervent aanhanger van streekgebonden producten en houdt drommels goed in de gaten in welk seizoen welke producten op de kaart worden gezet. Want stel je nu eens voor dat de sperzieboon uit Kameroen komt, de passievrucht uit een kas in het Westland, laat staan dat de komkommer direct van het doorweekte land. Want regen zorgt ervoor dat Moeder Aarde zich kan opmaken voor een volgend tijdperk. Maar als de krant melding maakt van de voorjaarsbloemen die nu al in de bloei staan, dat de madeliefjes niet te temmen zijn en dat narcissen niet veel beter weten dan hun gele bloemen ‘aan den volke’ te tonen, kan ik niet veel meer doen dan op maandag ook maar weer eens een kliekies dag tot leven te gaan brengen. Overgebleven rijst, een ui en een paar tenen knoflook, biologische kipfilet, wat ketjap gemengd met loempiasaus (er is sprake van een compromis!), kastanjechampignons, paprika voor de liefhebber en tauge op biologische basis, gewokt in een gietijzeren pan en smullen maar weer. Niet eerder echter dan dat een flinke schep sambal garant staat voor de nodige pittigheid…
En van die pittigheid dien ik het vandaag te hebben. Het weer laat nu eenmaal niet toe om aan de sla te gaan, laat staan dat menigeen zucht onder de uitslag van de weegschaal. Dat van een zekere onthouding sprake dient te zijn, dat, hoewel het bier weer best smaakte, de lege kratten in de schuur staan te wachten op een volgende aanbieding. Dat van het verzamelde statiegeld mogelijk dat ander gevulde krat aangeschaft kan gaan worden. En dat de maand januari over het algemeen eindeloos lang duurt…