jammeren

Jammer dan. Geen gejammer, maar meer een jammer dan. Van het onvermijdelijke woord jammeren. Wat weer doet denken aan klagen. Beklagenswaardig jammeren. Als dat dan geen jammeren is. Ik zou het niet zo goed weten. Dus doe het hier maar mee!


iGer.nl
Het fotocafé. De inspiratie. De uitwerking. Het commentaar. Met bier. En alles wat dies meer zij. Een beetje lulluh. Een beetje rommelen. Een beetje komen tot de uitvoering. Van de opdracht. Jan dit keer. Een groepsportret wat doet denken aan Rembrandt. Met inspiratie van Charley. Toorop wel te verstaan. Het familiediner. En als dit onbekend is… voorzien van een afbeelding. Wij volgen dan ook het onderdeel beeldend. En proberen dit dan ook beeldend uit. Uitbeelden.
Kom er eens om. Waag je eraan. En blijf kritisch. Geïnspireerd. Kijk en vergelijk. En kom tot ontdekkingen. Bij van der Meulen desnoods. Ik stelde de vraag. Aan de dochter van Annemarie. Ooit, in een ander leven heette zij de Wit. En huwde met Joop. Verloor haar man plotsklaps. Mijn herinneringen kwamen naar voren. Aan toen. Haar vader die P.G. De Wit heette. Architect. En de slappe lach die wij kregen toen wij daar verbleven. Toen mijn opa begraven werd. Klaas. Een confrontatie met ooit. In een situatie van nooit. Dan heb ik het over het verleden. Mijn verleden. En automatisch over de dood. Het ingrijpende. Het vanzelfsprekende. Nu.


iGer.nl
Omdat de confrontatie als confrontatie bepaalde gevoelens naar voren brengt. Niet zoals gepland. Niet zoals ik dit mogelijk had kunnen gaan weten. Ook niet wilde weten. Gewend als ik ben aan het verschijnsel kop. En zand. Ik met een bepaalde regelmaat gewend ben mijn kop in het zand te teken. Wie kent dit verschijnsel niet. Met een zekere luchtigheid door de wereld te stappen. Wat te dralen als het wat lastig wordt. De paden op te zoeken om de lanen in te gaan. Zoiets. Of anders iets vergelijkbaars. De noemer standaard ‘iets leuks doen’ is gaan worden. En mij dit, in een bepaalde mate, ook lukt. Maar geregeld ook niet. De tijd die voortschrijdt. De tijd in een bepaalde mate van overvloed. De dingen van alledag. De afleiding. Het vergelijk. Veel veranderd”! Ja en nee. Maar vraag nog steeds niet om een een inhoudelijk verantwoording. Daar ben ik, eerlijk gezegd, nog niet aan toe. Daar wil ik eigenlijk ook nog niet van weten. En daarin ontkom ik er niet aan om mij, als dit mezelf betreft, een druiloor te noemen. Een nitwit desnoods. Iemand die doet door dingen te laten, iemand die laat door dingen te doen. Triviale dingen. Dingen die neigen naar geen kuit noch hom. Dat onzijdige gevoel wat zich niet laat plaatsen. Ook geen plek kan veroveren omdat er niets te winnen valt. Ook niets te verliezen. Dan dagen die blijven dagen. En nachten die dagen aflossen. Of geheel omgekeerd.
En tijd. Over tijd heb ik ook geen klagen. Want klagen over tijd is juist dan een gotspe. De tijd is niet anders dan dat de tijd al was. Voor die dagen die weken en maanden werden. Nu alreeds weer jaren zijn. Tijd.


iGer.nl
Voor die tijd beleefde ik tijd ietwat anders. Toen was de tijd door omstandigheid gevuld. Was ik daar geen heer noch meester over. Omdat ik me had verhuurd. In die tijd en de andere omstandigheid. Koerste ik binnen de marges tussen A en A. En gaf geen voorkeur aan. Het was een beetje ‘the life I live…’ Maar leefde ik” Welzeker, edoch op een ander plan. Een loonslaven plan. En dan niet geheel in negatieven zin. Want dat gaf ook rust. In een bepaalde mate. Het gaf ook invulling. Er was zelfs sprake van een zeker doel. In die andere tijd. Die andere omstandigheid. Maar er waren geen garanties. Al leek dat soms ook wel. En juist binnen die gegeven omstandigheid probeerde ik de tijd te volbrengen. Door te brengen. Bracht dit ook door. Met vragen die ik terzijde wierp. Met antwoorden die ik te berde bracht. En vroeg mij niet altijd af wat de waarde daaromtrent was. Hield mijn mond. En stond ook geregeld verstomd. Ik was er, ook geregeld niet. En waande in de dag. De waan van alledag.
Ongenaakbaar. Gevoelloos. Zonder enig gevoel. Allerlei woorden die nu door mijn hoofd scanderen. Niet op mij van toepassing. Af en toe wel de draad even kwijt geweest. Omdat ik mijn overtuiging alreeds langere tijd achter mij gelaten had. De tol van de omstandigheid. Ook weer iets waar ik zelf deel van had uitgemaakt. Ook die omstandigheid speelde. Niet door mijn hoofd. Daar was die passage reeds uitgespeeld en kon ik niet veel meer dan de littekens bewonderen. Want mijn gat had ik verbrand. En de blaren waren voor een deel verdwenen. Niet allemaal. Zoals ik eigenlijk stilletjes had gehoopt. Neen, ook mijn beker moest leeg. En ik denk dat ik nu kan stellen dat mijn beker nu aardig leeg is. Mogelijk door die andere omstandigheden is opgedroogd. Alsof ik daar niets over te zeggen heb. Of heb gehad.


iGer.nl
Het heeft dan ook veel van een herhaling. Woorden hoeven niet altijd te loochenen. En stilte hoeft niet altijd verdriet te betekenen. Zwijgen niet altijd het zoeken van woorden aan te geven. Neen, tijd en omstandigheid zijn tekenen van leven. Halfleeg dan wel halfvol. En ik gun je vandaag alle lol! Maak er wat van. Dan doe ik met je mee!