Jaap


iGer.nl

eikkantoor

Jaap Haanstra is 72 jaar. Van beroep onder andere chauffeur. Geweest weliswaar en woont in Alkmaar. Het lopen gaat Jaap niet meer zo gemakkelijk af. Op de Noorderkade schuifelt hij voort, af en toe pauzerend bij een verdwaalde boom of een lantaarnpaal.
“Sommigen denken dat ik dronken ben, omdat ik onvast op de benen sta. Maar m’n zenuwstelsel is niet in orde.” Jaap heeft dan ook een langdurig ziekenhuisverblijf achter de rug. Twee maanden maar liefst. “Platgespoten en helemaal binnenstebuiten gekeerd, werd ik. Ik had vitaminegebrek, zeiden ze. Maar ik vrat wel elke dag sinaasappels en bananen. Een virus, dachten ze toen. Een maat van me zei dat ik ‘ns lijnzaadolie en magere yoghurt moest proberen. En inderdaad: m’n ontlasting loopt nu als een trein en ik voel me prima.”
‘Een vrijheidsmannetje’ noemt Jaap zichzelf. Z’n permanente drang naar vrijheid bepaalde zijn leven. Daardoor geen studie, carri”re en langdurige relaties. Jaap woont alleen op een flatje in De Mare. Er is geen lift. Dat gegeven, gevoegd bij Jaaps wankele conditie, is de hulpverlening een doorn in het oog. Als Jaap ergens bang voor is, dan is het wel dat de hulpverlening ingrijpt en hem uiteindelijk in een verpleeghuis ‘opsluit’. “En weg is je vrijheid.”
“Ik heb al eens in een verpleeghuisgezeten. Niks voor mij, de hele dag maar wat zitten. Stomme spelletjes doen. Ik ben gewoon weggelopen. Nu hebben we het zo geregeld dat ik twee keer in de week daar naar toe ga voor therapie. Dat werkt prima.”


iGer.nl

ijkkantoor

Mensen hebben tegenwoordig gauw last van ‘valse schaamte’, is Jaaps conclusie na zijn maanden van ziekenhuis- en verpleehuis-bezoek. “Voortdurend krijg ik te horen dat ik me netjes moet gedragen. Laatst nog in het ziekenhuis. Drie zusters waren met mij bezig. Aan m’n hoofd, m’n armen, noem maar op. Ik zeg: doe maar liever eens wat aan die dooie boel bij mij beneden, daar heb ik meer aan.”
En Rob Bakker noteerde dit geheel. In de rubriek onderweg.
Ontmoetingen in de regio. Iedere dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag. Vandaag is het zondag. Meestal wat meer tijd om eens stil te staan bij de ontmoetingen van de afgelopen week. Tenminste, in het geval dat ontmoetingen zich hebben voorgedaan. Want stel JU nu eens voor dat het een week was zonder een enkel ontmoeting. Dan misschien net zo alleen als Jaap op zijn flatje in Alkmaar. In de Mare nota bene! En over bene(n) gesproken: vandaag doet zich het wonder van de High Heels Run voor. Desnoods op Carmen! Rode Carmen Rojo’s. Als de ultieme droom. Vakil Eelman traint of liever gezegd loopt ze in in een achteraf steegje. Maar ook inlopen is niet het juiste woord. In rennen veel beter. Of passender in dit geval. En wij kregen de opdracht. Van onze fotomeester. Om dit spektakel vast te gaan leggen. Waarschijnlijk is het een onderliggend verzoek van Erik wat voor vandaag de boventoon voert: hij is verhinderd maar wenst mogelijk wel een smakelijke foto onder zijn ogen te krijgen. Het thema voor dit jaar liegt ook daar niet om: ‘Rozengeur en Manschijn.’ Rozengeur en maneschijn” Herman van Veen”

“Vandaag is het de elfde en het is precies hetzelfde als de twaalfde of de tiende, ik kreeg wat ik verdiende: ‘Rozengeur en Maneschijn, schone schijn””

De race begint om 13.30 uur op het Canadaplein. Voor de Vest, de bibliotheek, het Stedelijk Museum en Artiance. Ook nu zal er geen enkele sprake zijn van een samenloop: dit moet dus toeval zijn! En voor Jaap”
WERELDWIJD
Sidderend
in zijn verlangen
af te rekenen
met de wereld
om hem heen
demonen vloeken
woorden krenkend
tot op het bot
wordt hij ont leed
vermaak en zijn
omgeving lacht
hem uit en spreekt
hem toe, de angst
neemt toe
ontreddering
staat hem toe
om van een afstand
neer
te kijken.
Vier fier de wereld vanuit een flatgebouw vanaf de vierde etage! En als je niet oppast heb je kans dat je over de reling valt, dus houd JU goed vast! Waak JU voor de wind! Tenminste als Joran niet in de buurt huist”


iGer.nl

man met houten kop