J.P. geen B maar C!


iGer.nl
Het is niet altijd een kwestie van kijken. Het is vaak niet veel meer dan het proberen te zien. En zelfs als ik het zie, is het de vraag of dat, wat ik zie,ook zo zichtbaar voor een ander is. Neem bijvoorbeeld in gedachten de ‘Rooie Steen’. Verbaas je er dan over dat daar geen rooie steen te ontdekken valt. Of ik kijk er zichtbaar overheen. Tenslotte is ook mij niets menselijks vreemd. Het enige wat opvalt is dat standbeeld. Een omstreden standbeeld. Een bronsgegoten standbeeld wat, met niet geringe overtuiging, een blik werpt op het Noord. Een ijzervreter. Die er niet tegenop zag mensen over de kling te jagen. Feitelijk een oorlogsmisdadiger. Die uit naam van de Verenigde Oost Indische Compagnie ons aan het peper hielp. Koloniseerde. En het huidige Djakarta eeuwenlang onder de naam Batavia liet bukken. Toen het de gewoonte was dat zeevarende landen hun sporen over de wereld achterlieten. Engeland, Spanje, Portugal en ook de Zeven Provincien hun vlaggen plaatsten. Waar Columbus als ontdekker van Amerika nog steeds geroemd wordt en waar Jan Pieterszoon Coen zijn rol in die tijd vervulde. Dat waren andere tijden. Dat kende een andere mores. Dat kende,ook toen al, mensen die in alle onschuld hun handen wasten. Terwijl de ander het bloed an de handen kleefde. Zoals vandaag de dag nog steeds plaatsvindt. Slachtpartijen. Geen Hutsi’s en Tutsi’s. Neen, inlanders die werden geknecht door blanke buitenlanders. Onder de vlag van een veroverende natie kwamen te verkeren. En zich, op een ander moment, aan de onderdrukker ontworstelden. Het Indonesia Raja, Merdeka, Merdeka. De politionele acties. En alles wat daar weer aan kwam te hangen. De spijtoptanten. De repatriering. De voormalige kampen die voor de opvang werden aangewezen. Vught bijvoorbeeld. Molukkenkampen. Want onder die noemer werden mensen geschaard. Zoals momenteel Poolse medewerkers bij elkaar kruipen. Legaal en misschien voor een deel ook illegaal. Mensen die elkaar opzoeken. Of mensen die, op een bepaalde manier, tot elkaar veroordeeld worden. In ieder geval mensen. Waar niets mis mee is. Tenzij iemand een opmerking maakt. En de hele meute weer over die ene kam wordt gescheerd. Ook dat is een menselijke eigenschap. De plussen die om kunnen slaan in minnen. Maar net wie, opeen bepaald moment, op een bepaald tijdstip de knuppel in het hok gooit. Populisme, in bepaalde zin. In onbepaalde zin twijfelachtig. Zoals ik aan mijn ogen twijfel. Zie ik het wel goed”!


iGer.nl
Andere ogen. Laat 10 jaar eigenzinnige Nederlandse fotografie aan het woord. Nu klopt ook hier weer geen ene malle moer van en toch vind ik dit leuk. Ik houd nu eenmaal van zinnen die een loop nemen die doet denken aan het loopje wat ooit Chaplin introduceerde. Of de duck gang van Chuck Berry. Om maar eens een dwarsstraat in te lopen. Breukel, Corbijn, Olaf, Bergen Henegouwen, Sassen, Vanfleteren en beeldredacteur Theo Audenaerd die uit ruim vijftienduizend foto’s een selectie mag maken van niet meer dan 250 foto’s. Wat hebben zijn ogen niet allemaal gezien” Op welke gronden heeft hij die selectie kunnen maken” De naam van de fotograaf als uitgangspunt”


iGer.nl
De geportretteerde” De dramatiek” De schoonheid van het lelijke” De lelijkheid” Het verleidelijke van een ogen blik” De hangende mondhoeken” Pruilende lippen misschien” De ernst van de humorist” Het peilloze verlangen naar de dood” De eindigheid van alles” Of simpelweg het moment waarop de lens het beeld ving en niet veel later vereeuwigde”


iGer.nl
Geen idee. Eigenlijk ook totaal niet belangrijk. Vandaag waren wij in Hoorn. Passeerden daar het een en ander. Stiefelden wat rond. Een doodgewone, doordeweekse zaterdag middag. De markt. Kramen met spullen te kust en te keur. Winkels die prachtige schoenen etaleerden. De prijzen die zich lieten raden. Maar kleurrijk als geheel. Mensen met tassen in de hand. Mensen die groenten kopen. Mensen die een appel eten. Of patat van ‘van Ree.’ Een plaatselijke bekendheid in stad en ommeland. Mensen die geduldig een rij vormen. Mensen die een praatje maken. Over het weer. Hun gezondheid. Hun mogelijke vakantiebestemming. Of gewoon over niets. Weer eens wat anders dan die ‘social media’ die om hun aandacht gillen. Smeken. Jij twitters, hij en zij twitteren en ik houd mijn kop. Heb geen vrienden. Hen ook geen duizend en een bekende. Hooguit dit scherm. En ook dat laat zich vandaag weer vullen. Met wat beelden. Ook van John. En van J.P. Neen, geen Balkenende. Want was hij niet de man die opriep om de oude geest van de VOC door Nederland te laten waren…”! Dat waren nog eens tijden. Tijden waarin de ‘achterkamertjespolitiek’ nog in het Torentje werd bedreven. Nu heeft men daar een heel Catshuis voor nodig…


iGer.nl