iseptember of 1 september"


iGer.nl
1 september! 1 september” Ja inderdaad, een september alweer. De letter r vloeit in de maand en de mosselen laten zich niet weerhouden. Ternauwernood is juli gepasseerd, of eenieder adverteert alweer met mosselen. Of sucadelappen. Sucadelappen!” Jawel, met gratis een zak hutspot daarbij. Om alvast een voorproefje te nemen” Welnee, om alvast de vorst binnen te halen. Want zolang zal deze niet meer op zich laten wachten. De natste zomer sinds 1906 en de vroegste winter sinds dit jaar. Want dat je nog ergens staat op zou kunnen maken, trek ik hogelijk in twijfel. Maar wie weet welk een verrassing ons in het najaar nog te wachten staat” Dat de sneeuwklokjes opnieuw gaan bloeien, de margrieten en rozen zullen bloeien en dat Louis Neefs aan een revival gaat beginnen”! Je weet het maar nooit in de huidige tijd. Wat ik wel weet is dat diezelfde tijd nog steeds als los zand tussen mijn vingers verdwijnt. En dat ik zelfs nalaat de loper te raadplegen.
Loper te raadplegen”! Ja, die met die wespentaille! Waar dat keerpunt in het verleden kon bepalen wanneer en hoelang die hard gekookte eieren erover deden om van kleur te veranderen. Via geel naar blauw met toefjes zwart. En waar juist die eieren zich lieten lenen om, binnenshuis, een balletje te slaan. Te gaan putten. En de kracht van het ijzer en zorg voor droeg dat de barsten zichtbaar werden. Het craquel√© wat deed denken aan een bepaalde oude tijd. Rimpels van een voorbije jeugd. Of een vroegtijdig ingezette ouderdom. Want ook daar loop ik de laatste tijd verregaand aan te denken. Ook mijn tijd schrijdt voort. Maar als ik zo de mensheid aanschouw, valt het ternauwernood voor te stellen dat her en der mensen weg vallen. Gelukkig houdt de krant mij hieromtrent op de hoogte. Prijs ik mij gelukkig wanneer daar, soms ’10, wat vaker ’20, nog weer wat meer ’30 valt te bespeuren. Confronterend wordt het als de ’40 opdoemt. Geregeld ingehaald door ’50, ’60 en zeventigers. Een groot onrecht in mijn ogen zijn de tachtigers en de negentigers. Want die hadden, gemiddeld, veel langer mee gemoeten. Maar ook daarover heeft niemand iets te vertellen. Je gaat simpelweg wanneer het je tijd is. En als je nog wat langer meegaat, was het simpelweg je tijd nog niet. Of zat je eenvoudigweg in de verlenging. Jouw verlenging. Zelfs daarover zullen de geleerden het nooit eens met elkaar gaan worden. Gelijk zij het ook nooit eens zullen worden wat precies onder het ‘leven’ te verstaan. Is dat slechts de adem die ik tot mij neem, het hart wat, met ondersteuning, nog steeds klopt en de gedachten die zich nog immer koesteren in een bepaalde mate van vrijheid” De temperatuur die mij weet te verkwikken en de koude handen die te wijten zijn aan diezelfde, ondersteunende, medicijnen”


iGer.nl
De vraag of dat er wat toe doet, laat zich geregeld in een hoek plaatsen. Want het doet er niet zoveel toe. Hooguit geeft het wat vulling weer. Van mijn gedachtegoed. Of misschien wel van mijn goede, gezonde gedachten. Gedachten die niet direct aan een mogelijke zwaarmoedigheid doen denken. Zelfs niet aan een nog wat zwaardere omschrijving. Hooguit aan een tijdelijke dip. Maar ook die dip is met een sausje aantrekkelijk te maken. Zelfs daar zou ik me voor kunnen latn lenen. Maar ook dat doe ik niet. Want het is september!
1 september nota bene! Bij de een zijn de voorbereidingen begonnen, bij de ander zijn ze alweer een aantal weken aan de gang. Het onderscheid van noord, midden en zuid is simpelweg het trekken van een liniaal. Dat daar in lichte mate afgeweken van kan worden doet dan weer recht aan de afwijkingen. Voorheen herkenbaar, tegenwoordig opgaand in de middelbare schooljeugd zichtbaar door die gemeenschappelijke rugzakjes. Geen onderscheid zal er zijn.
Er zijn tegenwoordig al ruim voldoende begeesterde individuen. Gelijktijdig klinkt zo her en der de roep om een uniform. Opdat het mogelijke onderscheid zich voordoet en het individu verloren gaat. Opgaan in de massa heeft dan ook wel iets behaaglijks. Geeft een gevoel van veiligheid. Laat zich duidelijk kwalificeren. Als in het verleden de draagsteun van de hockeystick De groene krokodil. Die gestileerde boomerang. Of die zwarte, vliegende panter. Kan ook iets anders zwarts zijn geweest. Daar wil ik voor nu vanaf zijn. Want stel je eens voor dat ik alle planken die ik in het timmerdorp tot mijn beschikking zou hebben gehad, allemaal mis heb geslagen” Juist dan valt er ook aan dit verhaal geen touw meer vast te knopen laat staan dat er sprake is van peultjes!
1 september. Blij dat morgen ‘Kunst tot de nacht’ op het programma staat! Weet ik tenminste dat het alweer 2 september is!

Dan laat ik letters vloeien

zinnen dansen

op een lijn

de tekens die zij drukken

zijn een deel,

van mij.

 


iGer.nl