Intocht en geenszins een uitvaart!

Hij is t’er weer! Hij wiens naam dooreen vorm van Heiligheid wordt aangegeven. Simpelweg door het woord Sint! In Groningen gearriveerd in het gezelschap van vele tientallen Zwarte Pieten. Ouderwets van Roet voorzien, een Regenboog Piet die die speciale groep vertegenwoordigt, Piet Paniek die een overleg had met Staf Piet en de Luister Piet die zijn oor aan de schoorsteen te luisteren legt. Kijk, dat is nu typisch Nederlands en daar komt geen enkele vorm van discriminatie aan te pas. Daar kun je lang en breed over ouwehoeren, maar dat is nu eenmaal zo. Als daarover vragen dan wel opmerkingen over worden gemaakt door een onbekend wezen ergens ver weg, waar gaat het dan nog over”! Racisme”! Discriminatie”! Onderdrukking”! Slavernij”! Neen, het gaat om kinderen die naar hartenlust uitkijken naar het moment waarop de Sint arriveert, vanavond liedjes gaan zingen en het moment waarop de schoen kan worden gezet. Desnoods een winterpeen voor Amerigo en morgen, als verrassing, hutspot met klapstuk gaan eten! Waarbij gelukkig de verbinding tussen het een en het ander niet tot stand komt…
Daarnaast de vraag naar relevantie. Ook die laat zich niet direct beantwoorden. We hebben weer iets om de gemoederen in beweging te brengen en het zijn enkele honderden die zo nodig moeten demonstreren. Neen, het heeft veel weg van het gegeven dat ook Sinterklaas dient te worden gedemoniseerd. En dat alles onder de noemer van een ‘participatiemaatschappij’, hetgeen het woord van 2013 is geworden. Tenauwernood van het woord ‘plofkip’ verlost, of Rutte weet weer geschiedenis te schrijven. Laten we hopen dat, wanneer hij zijn schoen zet bij zijn moeder, LuisterPiet niet in de gelegenheid is geweest om zijn gemispel op te vangen!
De laatste dag dat ik mij aan het schrijven waag. Met ingang van morgen weer de oude draad gaan oppikken. Niet dat ik om plaatjes verlegen zat, integendeel zou ik willen zeggen. Wanneer de voorspelbaarheid even doorbroken wordt, kan de aandacht op mijn beperkingen gevestigd worden. Hetgeen mij dan weer de nodige deugd doet in de zin van een zelf opgelegde verplichting. Waarbij ik de lezer per definitie tot niets verplicht. Dat laat ik wel degelijk achterwege. Neen, dan sluit ik liever af met de volgende tekstregels:
‘Op de hoge, hoge daken, rijdt Sint Nicolaas met zijn knecht, het heerlijk avondje is gekomen, zie ik ginds een stoomboot met appeltjes van oranje, terwijl de wind waait door de bomen, makkers staakt uw wild geraas, en de zak wordt de komende tijd ook wel weer gevuld met lieden die de zak hebben gekregen dan wel dreigen te krijgen, terwijl de verjaardag van Sinterklaas nakende is…’
Veel plezier vanavond wanneer de schoen wordt gezet en mogelijk een ouwe slof wordt gevuld!