Intimiteit

Door 22 juni 2013

Het is niet eenieder gegeven iets van zichzelf te openbaren. Dat is aan de ene kant goed, aan de andere kant kan juist het niet schromen van het delen van een intimiteit voor de betrokkene een vorm van gemoedsrust bewerkstelligen. Het onder ogen zien van juist die bekentenis kan een ander licht op de situatie naar voren brengen. En het is veelal juist die andere manier van kijken, die de betrokkene ten goede komt. Naast het feit dat ook anderen hier een opmerking dan wel een mening naar voren kunnen brengen. Stel ik me zo voor. Maar of deze gedachte ook opgaat, durf ik aan de andere kant weer te betwijfelen. Waardoor deze gedachte aan kracht verliest en de overgang naar het rollenspel van alledag weer zijn plaats dreigt op te eisen. Het mooie weer dat wij allen vlekkeloos kunnen spelen, het masker waarachter wij schuil gaan en de gelatenheid omtrent het moment dat wij voorbij laten gaan. Ik spreek bewust in de wij vorm, opdat het eenieder aan kan spreken, de mogelijkheid biedt de schouders op te halen en het voorspelbare pad van de levensweg te kunnen vervolgen. Want ook daar zal op dat moment een behoefte liggen, mogelijk een sterke behoefte aan ten grondslag liggen. De behoefte om te overleven in een vorm van het aanzien van de dood. Want dat de dood ook daar een rol inspeelt, hoeft niet betwijfeld te worden. Naast angst. De angst voor de omgeving. De angst om niet begrepen te worden, de angst om uit te worden gelachen, de angst om met minachting bejegend te worden, de angst dat jouw uiten als een vorm van zwakte wordt gezien, dan wel de angst om voor gek te worden versleten. Waardoor de angst aan de ene kant als drijfveer kan worden gezien, diezelfde angst ook kan werken als een sleepanker waarvan de uitwerking niet te voorspellen is. Juist dan heeft het er veel van dat de krachten die naar voren komen, tegengesteld gaan werken, de cirkel ronden en de vraag verloren laat gaan.

Nu gaat het leven veelal in cirkels rond, heeft het geregeld raakvlakken met het ander en staan wij niet altijd stil bij de momenten die in onze geest als in een rollercoaster de gang erin weten te houden. De vraag of wij weleens niet denken in dit denken verloren gaat. De ogenschijnlijkheid van een veronderstelde leegte volledig teniet doet, gevuld als deze is met die wirwar van prikkels, gebeurtenissen in die momenten van zijn. Het is juist dit zijn wat ons iedere keer onder de neus gewreven wordt, ons als een wordt wordt voorgehouden en de mogelijkheid die ons geboden wordt keuzes te maken. Ook daarin bevindt zich een vorm van venijn; consequenties die niet immer kunnen worden overzien en niet veel later tegen ons kan worden gebruikt. In de vorm van onvolwassenheid, naieviteit of wat dan ook. Maar… er is een ontsnappingsmogelijkheid. Een clausule voor eenieder. Allereerst door de wij vorm te gebruiken, hetgeen ik ook bij deze doe. Ten tweede om een derde persoon in te schakelen, de hij dan wel de ik die een wezenlijke rol speelt in het boek dat jijzelf schrijft. Waardoor de ik jij, de hij jij en diezelfde jij weer de ik wordt. Nog te volgen? Waarschijnlijk wel. Maar de vraag hoe of ik op deze overdenking kwam, laat zich wat moeilijk raden. Zijn naam is Dimitri Verhulst en schreef over de ‘Helaasheid der dingen.’ Een titel die mij intrigeerde, een boek dat door zijn afwijkende verhaal bepaaldelijk niet doorsnee is. Hij won hier in 2007 de gouden uil prijs van de lezer mee.

Momenteel ben ik bezig in ‘de Laatkomer.’ Een 73-jarige die dementie veinst door wraak te nemen op zijn matte, liefdeloze burgermansbestaan. Zijn gevoel voor eigenwaarde, dat door zijn huwelijk was aangetast, wint hij terug als hij op een heuglijke dag, gezond en wel, in een tehuis voor seniele bejaarden wordt geplaatst. Hij belazert de kluit op virtuoze wijze door zich voor te doen als een demente en incontinente grijsaard die op zijn einde afstevent. De rol van zijn leven, en wordt nog veelbelovender als er opeens een demente jeugdliefde in het tehuis opduikt.

Kijk, dat maakt een dag als vandaag weer wat schoner, wat opgeruimder als het ware. Wanneer de nevels van het zijn door schijn opgehouden, oplossen, gelijk opklaringen een heel ander beeld naar voren kunnen brengen. Het heeft veel weg van ‘prietpraat’ maar ook daarover voel ik mij geenszins bezwaard. Zeker niet als zo’n verhaal zich in werkelijkheid voordoet. Het juk dat Dimitir Verhulst ons voorhoudt, het leven waarmee wij ons in het algemeen verzoenen met het pad dat ons leidt van de wieg tot het graf en de daad die Desire Cordier stelt door dit pad te verlaten, is een deel van de intimiteit die ik met dit schrijven de lezer wil voor houden. Wat dit mogelijk voor gevolgen kan hebben, laat zich raden. Maar ik moest het dit keer even kwijt!

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op zaterdag, 22 juni 2013 om 16:38 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.