In de aanIoop…

20091126-1259260421NP1010619

Was bepaald niet vrolijk op mijn verjaardag. Waarschijnlijk was dit ook gewoon een doordeweekse
dag en het vieren vond meestal plaats in het weekend ervoor dan wel erachter. Met soms het verzoek
om pas ver na achten te komen. In verband met de viering van de vierde mei. En zo blijft het wat
rondzingen in mei. Maar het zingt vandaag rond in mij. Want ‘m’n kleine zussie’ is morgen jarig.
En om eenieder in de feestvreugde te laten delen, valt de tekst die ik mag gaan voordragen na te
lezen op dit web. Dat is mijn bijdrage aan de algehele feestvreugde, want Marjolijn ziet er als een
beer dan wel een berg tegenop. Ja, wanneer het een ander betreft staat ze vooraan met initiatieven,
maar nu het haarzelf betreft dient, ze de regie aan anderen over te laten.
En dat vergt wat van haar, althans..
Da’s mijn inschatting. Want voor wat betreft het algeheel verhogen van de feestvreugde,
worden kosten noch moeite gepaard. Geen kwestie van besparing maar meer een kwestie van het
economisch principe wat gepaard gaat onder de noemer: ‘en allemaal mee”ten…’
Allemaal van die mee eters. Waarbij de kasten worden leeggehaald, de grijze zakken worden gevuld
en de vaatwasser ‘bep’ overuren weet weg te draaien.

Maar ook dat stel ik me voor. Gelukkig voorziet het huis in een goed dak en valt de schare beneden
over diverse ruimten te verdelen. Nu is er slechts een kleine beperking: het is de kunst om de kunst
die zich daar voordoet op een kunstige manier naar voren te brengen. En ook dit lukt haar.
Of liever gezegd: dit lukt hun drie”n. Want tussen het een schippert de ander door en weet een derde
door kunstig te laveren, de bronzen te omzeilen en het keramiek heel te laten.
Staan de Afrikaanders op halve bomen her en der te pronken en hangen de schilderijen uit de weg
aan de wand. En zal er straks gesproken worden: door deze dan wel gene en gaat de vlag op voorhand uit.
Want het teken wordt gegeven: Sarah zal haar opwachting gaan maken.
En weet ik nog goed welk een actie Marjolijn ondernam om mijn Abraham als het ware onsterfelijk te
maken: een Litho van Jolande Eveleens getiteld Panta Rhei.
Gehuld in een groene lijst en ontdekt door een tweetal zilvervliesjes, die gelijktijdig het
loodje hebben gelegd.

Op mijn manier ben ik druk doende. Met haar, m’n zus.
Maar ook was ik weer op onderzoek in mijn verleden. En kwam ik Brandhaard tegen.
En was ik met mijn Moeder bezig. Omdat mijn moeder ziek was, wel bij de trouwerij van Jan & Mar
kon zijn, maar zich niet mocht verheugen op het bericht dat ze oma zou worden van een kleinzoon.
En dat die dekselse kleinzoon ook alweer twaalf is geweest. Een hint naar het stuk wat ik van plan
ben om op haar verjaardag op het scherm te gaan vertonen.
Waar ik nog een foto of wat bij ga zoeken. Want op dit moment ligt het foto’s maken ietwat stil.
Ook een beetje door het feit dat ik vandaag de brief van Achmea Vital mocht ontvangen.
Die wat bol staat van onduidelijkheid. Maar waarin wel melding wordt gemaakt dat ik op korte
termijn in Alkmaar op het spreekuur opgeroepen zal gaan worden.
En dat maakt me weer nieuwsgierig. Naar straks.

Gelijk een tunnel licht kan gaan vertonen doe ik vandaag dan maar met dit licht het ander dicht.

BRANDHAARD

Als je in die laatste
ogen blikken
je ogen sluit,
wens ik tot besluit
dat in die laatste
ogenblikken,
jij je ogen opent,
wacht

tot ik ze sluit.
06-05-’92.

MOEDER

Vol zit ik, berstensvol
verwijten waar ik
geen weg mee weet.

Leeg ben ik, een vat
waarvan de klank
reeds lang gestorven is.

Je naam ben ik vergeten;
je liefde onthouden heb
je mij, jouw liefde nu
onthouden.

Vol zit ik,
met leegte.

LICHT

Dicht maar door
lichter wordt het buiten
dicht het licht
dichter dicht het licht
van buiten.

20091126-1259260232NP1010623

En wat hier verder van te denken valt” Zie maar!