In 2.06 minuten…

In 2.06 minuut is het voorbij. Het einde van een jarenlange vriendschap, die gelijk een nachtkaars is uitgegaan. Van wat ooit gemeenschappelijk is geweest, heeft de tijd en de jaren des onderscheids zich meester gemaakt. Ooit, die maandag 1 april 1969 onderweg naar het Krankzinnigengesticht in Santpoort, tot dit moment heeft het momenten van grote betekenis gekend tot… nu, maar nu is het voorbij. Een vorm van melancholie bekruipt mij, nog even die momenten van gezamenlijkheid die vervolgens door het verschillende wegen in het leven te gaan bewandelen niet meer tot dat gemeenschappelijke hebben geleid. Aan duidelijkheid geen gebrek, van een verwijt kan geen sprake zijn maar een gevoel van verlies kan ik niet geheel en al ontkennen. Al was het alleen maar door het feit dat ik zaken heb geboekstaafd, ik mensen heb kunnen betrekken in een deel van mijn leven, door zaken te noteren die een rol hebben gespeeld of simpelweg door het feit dat het pad van de ander haaks is komen te staan op het pad waar ik me op bevond. De keuzes die zich hebben voorgedaan, de afstand die steeds meer naar voren kwam, het niet meer terugzien op dat gemeenschappelijke verleden, het oog gericht op het heden en de toekomst daaraan gekoppeld. Over en sluiten, dat hoofdstuk is dicht, het boek zal een andere wending gaan krijgen. Het doet aan de ene kant pijn, aan de andere kant is er sprake van een zekere opluchting, de sfeer van gedwongenheid is verdwenen en het zoeken naar mogelijke raakvlakken voorbij. Bestendigen van zaken die aanvoelen alsof een bepaalde gretigheid de voornaamste drijfveer is, maar niet veel later veel weg hebben van vaten die hol zijn geworden, waarbij het vocht langzaam is verdampt. Ach, troost ik me maar, ik zal niet de enige zijn die met dit soort zaken wordt geconfronteerd. Er komen gelukkig geen doekjes voor het bloeden aan te pas, laat staan dat ik tot tranen geroerd ben. Melancholie is een passend woord, melancholie in november, op een dag als vandaag, de 25e. Peter, nu 69 jaar, een vergelijkbaar getal als het getal dat ik reeds een half jaar tot mijn beschikking heb. Een vriend, een kennis, een willekeurige voorbijganger. Het zij zo, het is voorbij. Geen rozen meer, geen rumbonen en ook de rode wijn, terwijl ooit daar die feesten waren, het getuigen van elkaars huwelijk te zijn geweest, het verzoek om als voogd en toeziend voogd beschikbaar te zijn, en alles wat dies meer zij. Kinderen groeien groter en ouders worden ouder. Maar als je er voor kiest om geen ouder te willen worden, is dat een keuze. Gelijk de keuze om nu, na al die jaren, deze punt te zetten: uit.