Ik stond erbij…

Door 25 november 2015

Er wel of geen ruchtbaarheid aan geven. Dat is de vraag. Nu zijn er in het verleden wel vaker vragen gesteld, waarbij een mogelijke zwijgplicht werd ingeruild voor een zwijgrecht, maar dit had veelal betrekking op geheimhouding dan wel het recht om geen dingen te zeggen die mogelijk tegen de betrokkene konden worden gebruikt. Ruchtbaarheid, een mooi woord. Waar geruchten zijn wordt immers verondersteld dat er dan ook wel ergens rook gaat kringelen, waardoor het vuur de gelegenheid krijgt om wel of niet te gaan wakkeren. Of om ondergronds te gaan, gelijk een heidebrand zich in de regel niet direct laat bedwingen. Nu heb ik de gelegenheid gehad om mijn verhaal omtrent mijn kijk op zijn naar voren te gaan brengen, maar dan ontstaat direct een andere vraag. Ben ik wel duidelijk genoeg geweest in mijn kijk? Heb ik me niet teveel op abstracties verlaten of zijn mijn metaforen wel zo duidelijk als ik voor ogen had. Wat heeft mij bewogen om mij, niet geheel belangeloos, zo in de kijker te zetten. Wederom voor die vijftien minuten aandacht, waar ieder mens recht op schijnt te hebben, maar niet iedereen gebruik van wenst te maken? Zou heel goed kunnen. Of is het misschien simpelweg een soort van ego wat zo nodig gebruik wenst te maken van de mogelijkheid om aan een eigen weg te kunnen gaan timmeren? De andere kant is echter dat ik terecht kom bij een rijtje voorgangers die mij wel bijzonder aanspreken. Pauline, Engel, Kees springen er zo bij mij uit. En natuurlijk vind ik het een uitdaging dat Rick mij in het totaal van zijn bewerkingen op de korrel neemt. Wat rauw is dient nu eenmaal niet voorgekookt te worden. En de realiteit van alledag noopt nu eenmaal om niet zozeer je kop in het zand te steken, laat staan dat je er ‘op z’n voordeligst’ uit komt te zien. En wat te denken van Winnie? Gebogen als hij over dat toetsenbord zit en wat met lettertjes die woorden gaat vormen die uiteindelijk tot zinnen zullen gaan leiden. Zinnen dit keer die zinnig zullen zijn, terwijl ik me af en toe schuldig maak aan zinnen waarvan de onzin afdruipt. Wanneer ik weer eens van dat voorspelbare pad af ga wijken. En wanneer ik mij overgeef aan mijn waan van alledag. De grens opzoek om daar verder te gaan verkennen, hetgeen mij herinnert aan de tijd dat ik als welp en later als verkenner bij de Kennemer Woud Lopers op zaterdag naar die bijeenkomsten ging. We gingen pionieren, hetgeen een nader beslag kreeg tijdens mijn militaire dienstplicht. En het pionieren wat zich in Santpoort voordeed. Mijn ‘Leitmotiv’ als het ware. Maar om dat verhaal beknopt aan anderen duidelijk te maken, valt behoorlijk tegen. De zorgzame, helpende hand die ik trachtte te bieden, het gegeven dat uiteindelijk de ander zich zou kunnen (ver)beteren en dat het veel meer een kwestie was van wijzen op mogelijkheden dan een kwestie van het opvolgen van goed bedoelde adviezen van anderen, werken naar een toekomst waarbij het heft letterlijk weer in eigen hand wordt genomen, dan wel het inzicht verwerven dat de eigen verantwoordelijkheid, die eerst was afgenomen (bij een gedwongen opname bijvoorbeeld) de mogelijkheid van en ontsnapping aan die ongewenste situatie naar een meer gewenste situatie, met vallen en opstaan, met schuifelen en doorbijten gepaard zou gaan… Ook nu zijn het weer ‘statements’ die er toe doen. Maar ik heb makkelijk praten: ik stond erbij, bood zorg waar mogelijk en gewenst, en keek ernaar. Zoals ik tegenwoordig nog steeds blijf kijken…

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op woensdag, 25 november 2015 om 17:03 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.