Ik keek en zag


IMG_6246
Dan wordt het simpelweg een rondje stad. Te bedenken dat een totaal onbekende het eerste exeplaar in de boekhandel Feijn heeft meegenomen, draagt zorg voor een beperkt gevoel van euforie. Vond het een bijzonder boek. Nog negen te gaan en ik heb alle tijd. Dat het werk van een origineel prijskaartje is voorzien, draagt bij aan dat gevoel. De eerste tien exemplaren hebben een andere plek verworven, Nog slechts een veertigtal te gaan… Op jacht naar een BIJZONDER VERRASSEND CADEAU”! Schroom niet en laat het mij even weten. Het blijkt, dat mijn investeringen over het geheel genomen een zeker risico in zich dragen. Maar de tranen die ik zou plengen wanneer ik dit niet zou doen, zouden dode zeeen weer tot leven kunnen brengen. Althans, wanneer ik uitga van mezelf. En dat ik in de regel van mezelf uitga, ook dat is het vermelden niet waard. De voorpret, het moment supreme en de napret, ik had dit niet graag willen missen. Alleen de toezeggingen die zijn gedaan en het niet nakomen daarvan hebben hooguit geleid tot enige versluiering. Ik hing daar en heb daar gehangen. Bekenden en ook onbekenden hebben een blik kunnen werpen. En dat ik bij een aantal mensen enigszins licht in een veronderstelde duisternis heb mogen brengen, juist dat doet mij goed. Dus ga ik zelf op jacht naar het licht: hetgeen deze bijdrage van een handvat zou kunnen voorzien wanneer de andere handvatten ontbreken.
Boekenweek voorbij, Dimitri Verhulst in de boekenkast en het vrije reizen dat ten einde loopt. Waarschijnlijk heeft NS geen bussen hoeven in te zetten omdat sommige mensen elke dag als zondag ervaren. Het weer noodde nu eenmaal om niet op het strand te gaan bivakkeren, tenzij de bivakmuts, de wanten, de sjaals en de warme kleren zo verwarmend waren dat de terrassen hun gloeispiralen uit konden zetten. En dat brengt mij bij het beeld van vandaag: de gloeilamp. In het verleden ging die bijkans een leven lang mee, terwijl tegenwoordig spaarzaamheid geboden is en er wordt aangegeven hoeveel uur de huidige lamp mee zou kunnen gaan. Neen, de fabrikant heeft er geen belang bij om ook de huidige generatie lampen een leven lang te garanderen. Het spook van het faillissement zou om een hoekje van de deur kunnen staan om te kijken wanneer het licht uitvalt. Hetgeen direct de vraag oproept waar het daglicht verdwijnt. Naar de koelkast, was ooit een antwoord. En voor het bewijs voor dit antwoord verwijs ik heel gaarne naar het licht in het duister!
IK KEEK EN ZAG
de broosheid / van je lichaam / ontluikend / aan de vooravond / van een nacht // je kwetsbaar / de zachtheid / van je / pure kracht // je bewegen / onzichtbare handen / draden jouw / lichaam leidend //je gezicht / stralen / in het kale lamplicht // dat mijn wang betraande.
Uit: RAFELS LICHT GEDICHT copyright: W.I.K. Pijper. Foto: Meiningen, 2014.


IMG_4388