Ik houd van mij…

Zo zijn er van die dagen waarop je denkt ‘zie ik dat wel goed, hoor ik dat zo beter’, waarop wat later blijkt dat het illusies waren die je kwijtraakt. Raak je ietwat gedesillusioneerd, wanneer je ontdekt dat je van je wensdromen wordt beroofd. De vraag of je illusies kwijt kunt raken, in het midden latend. Wensdromen in zekere zin, de hoop die daar een rol in speelt en de vraag of dit wel realistisch was. Het heeft veel weg van een verschijnen dat zich in een andere wereld voordoet, een wereld waarin de schone schijn des levens een niet onbelangrijke rol in speelt. Wensdromen. Een mooi woord, dat de franje van het dagelijks bestaan in zekere zin ontrafelt. En het zijn vaak rafels waarmee we de dagelijkse aankleding weten te behangen. De schermen van ons bestaan mee weten af te schermen. Sprookjes in zekere zin. Maar ook sprookjes kenmerken zich door de fantasie van de bedenker. En die bedenker kenmerkt weer de mens, in al zijn hoedanigheden, met al zijn hebbelijkheden, met al zijn mogelijkheden en tegelijkertijd het ontdekken van zijn onmogelijkheden. En dat alles gebaseerd op zijn zijn. Of haar zijn desnoods. Een schijnwereld naast die realiteit van alledag. Het stofzuigen, het eten, het doen van dagelijkse dingen, een reden zoeken voor een bestaan dat zich veelal voltrekt in de schaduwen van zijn gedachten. Hoewel de realiteit dit dagelijks tegenspreekt. Een mens rommelt nu eenmaal in zijn of haar leven heel wat af. En bij die rommel staan we in de regel niet te veel bij stil. Je zou er welhaast krankzinnig van worden, krankzinnigen die steeds meer worden erkend als kunstenaar. Outsiderkunst heet dat tegenwoordig. En dan te bedenken dat ik ook nog wat outsiderkunst tot mijn beschikking heb. Een eiken plank met een skelet erop. Ooit gemaakt door iemand uit dat Gesticht. In Santpoort. Of dat schilderij van meneer Lodewijks, die na een poging tot zelfdoding wakker werd op een ICU van een Algemeen Ziekenhuis en bij zijn ontwaken aankondigde dat, na zijn revalidatieproces, hij opnieuw een poging zou wagen. Een doel, een reden die eigenlijk niet te bevatten valt, een reden voor hem om nog aan het leven te gaan hangen met als doel… de dood! Ik bedoel maar, waar gaat het wezenlijk om” Om zichtbaar te zijn voor een ander, je identiteit kenbaar te maken aan die ander, je kenbaar te maken aan jezelf” Door je ik centraal te stellen in staat te zijn om jouw ik met die ander te delen” Het is wat Harry Jekkers stelt: door van jezelf te houden kun je van een ander gaan houden. ‘Ik houd van mij’ is dan ook een wonderschone uitspraak. Een uitspraak waar ik vandaag wel iets mee kan. Maar als je mij nu vraagt wat ik daar precies mee kan, kijk dan niet vreemd op wanneer ik dat antwoord schuldig blijf…


img_5864


img_5865