Ik haut van jauw!

Ik haud van jouw alleen ik snap er geen houd van. Of is het een met ou en het ander met au”! Dan staat er auw en pijn doet het niet. Althans, wanneer hauden van met een andere klinker wordt verenigd. Ik kan me moeilijk voorstellen dat het voor mensen die dyslectisch zijn een heel verwarrende wereld wordt. Spreektaal dan wel schrijftaal en dit te lezen en ook nog eens zodanig in een verband te gaan brengen dat het te volgen is, ik geef het je te doen. En gelijktijdig vind ik het weer leuk om op deze manier met diezelfde Nederlandse taal aan de gang te gaan. Datzelfde heb ik ook wanneer ik met fotografie aan de haal ga. De opdracht is in de regel wel duidelijk, concreet en helder, maar de draai die ik ergens weet te vin den en aan die specifieke opdracht weet te koppelen, vraagt veel van de ander. Wanneer ik dan woorden gebruik die het geheel wat probeert te verduidelijken, heb ik geregeld de indruk dat ik juist het tegenovergestelde bereik. Of berijk desnoods, gezien het houden van wat een hauden van tot gevolg heeft gehad. Neem nu vinden. Bedoelde ik nu vinden of is het toch een vin die de den in dit verband van een naald weet te voorzien. Gelijk een dennennaald een duo kent en een sparrennaald slechts enkelvoudig door het leven gaat. Waardoor de dennenboom in een sparrenboom verandert, en omgekeerd geen den in de afgelopen periode de huiskamer heeft weten te bezoeken. Gelijk wel vaker gaat het ook vandaag weer nergens over. Want stel je voor dat het vandaag wel ergens over zou gaan. Hooguit iets omtrent zelfbeheersing. Daar heeft Diekstra vandaag al woorden aan gewijd. Of liever gezegd: geweid! Want hoedt U voor mekkerende schapen. Zij blaten niet alleen, maar volgen getrouw het eerste schaap dat over de dam heen een spurt neemt naar een andere wijde of is het een weide misschien. Neen, die man met die blonde kuif en nepkrullen kan zijn lachen niet bedwingen. En dat er straks velen zullen zijn bij wie uiteindelijk het huilen nader staat dan het lachen…


IMG_1061


IMG_1062