Ik en ‘we’…

Door 3 juli 2016

Als ‘we’ het niet goed doen, dan geef ik geen thuis en als ‘we’ het weer eens af laat weten ben ik veel verder van huis. En toch overvalt mij een gevoel van chauvinisme. En dat alleen maar door het woord Max. Max haalt er maximaal uit wat in hem zit. Nederland spreekt weer een woordje mee in de F1. Een tweede plaats dit keer in Oostenrijk. Op dat circuit dat de naam van zijn wagen draagt, die naam is mij op dit moment ontschoten maar het heeft iets te maken met vleugels. Vol met energie waarbij de hoeveelheid koolhydraten niet in verhouding staat tot het aantal paardenkrachten die hij weet te temmen. Een kwestie van op het juiste moment op het gaspedaal drukken, dan wel de remmen naar eigen believen in te gaan drukken. Hoewel het ook een kwestie van knopjes beheersen kan zijn. Holland spreekt een woordje mee en de kans is groot dat daar waar Holland schittert door afwezigheid, de Tour in een ander daglicht komt te staan. Neen, ik heb niets met sport in het algemeen en de uitzonderingen in het bijzonder. Hooguit dan vandaag iets met Max. zoals hij op dit moment door zijn leven racet, is dan ook wat uitzonderlijk. Niet te vergelijken met de man die op dit moment nog steeds aan het roer van het schip der Nederlanden staat. Ook zijn naam huldig ik in stilzwijgen. Iets anders dan wat vandaag op mijn programma stond. Een optreden van dichters uit de omgeving, waarbij met name Beverwijk en Velsen Noord van zich hebben laten horen. Dichters die iets van hun kunnen naar voren brachten in het amfitheater van de Oude kwekerij. En waar dor Conny werd gezongen en ook Elbert van zich liet horen. En waar zowaar een redelijke opkomst viel waar te nemen. Want wie zijn de mensen die zich door gedichten laten begaan. Een kromme zin, maar ook een zin die iets aangeeft omtrent de belangstelling die dichters in het algemeen en de Dichterskring Alkmaar staat te wachten. Veelal een nogal gesloten gemeenschap die niet veel meer doet dan de zielenroerselen van deze dan wel gene naar voren te brengen. Desondanks was het ook dit keer aangenaam verpozen. En waren Nina, Petra en Karel erin geslaagd om het aanwezige publiek op de hoogte te brengen van de diverse redenen dat de podiumgangers hun woorden konden delen. Met anderen. Met mij. Waar ik dan weer woorden aan weet te koppelen die nergens toe doen. Hooguit aan een gevoel dat ik bij mezelf bespeur. Beticht mij nu niet van een narcistisch chauvinisme maar eerlijk gezegd…

IMG_2920IMG_2921

Tags: ,

Dit bericht was geplaatst op zondag, 3 juli 2016 om 18:49 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.