IJspriem.

Door 24 maart 2015

Ook ik ben weleens wat kwijt. Bespeur bij mezelf welhaast moorddadige neigingen. Gelukkig gericht op mezelf, waardoor ik de ander niet geheel tot last ben. En de reden? Ik ben een zwart USB-stickie kwijt. Waardevol? Voor een ander niet, voor mezelf ietwat. Er staat namelijk het een en ander op. Onder andere de foto die Martin voor mij heeft bewerkt. Een soort van selfie maar dan anders. Een selfie in de vorm van een foto van Andre Kertesz. En dat ik daarvan baal? Dat is dit keer te simpel gesteld. Waar kan dat verdraaide ding nu zijn? Waar kan dat vermaledijde ding nu zijn? Zoek, mijn vriend en je zult vinden. Juist daar gaat het dit keer fout. Maar op een dag… zal mijn moordlust afgenomen zijn, zal ik daar mijn schouders over ophalen en met een ‘het zij zo’ overgeven aan de zaken van alledag. Het is dan ook geen ramp. Op een goede dag zal dat ding wel weer tevoorschijn komen. Alleen…

IMG_6328

Kwam een ijspriem tegen. Een ijspriem die in het verleden in de verpleging werd gebruikt om het ijs in stukken te hakken en daarna de huid droog te fohnen. Het ijzen en fohnen om decubitus (doorliggen) te voorkomen. Een methodiek die veel later dor de anti-decubituscreme werd achterhaald. Het smeren om een betere doorbloeding te kunnen bewerkstelligen. Opdat het langdurig in ben worden verpleegd met minder complicaties zou verlopen. En die ijspriem deed mij weer herinneren aan de patient die ooit in Santpoort in de Brederodekliniek zichzelf met een achterovergedrukte beitel van de creatieve therapie die daar geboden werd, van het leven probeerde te beroven. Toen hij op aanroepen niet reageerde en het bloed onder de wc-deur tevoorschijn kwam. Opname-afdeling en de onvoorstelbare wanhoop waaronder die man gebukt ging. Gelijk ook anderen pogingen ondernomen om onder hun ondraaglijk leed uit te willen komen. Het sparen van pillen, de overplaatsingen naar een intensive-care in een Algemeen Ziekenhuis, het bijkomen met alle gevolgen van dien en het voornemen om eerst geheel en al te revalideren om dan alsnog een volgende poging te wagen… Het verleden wederom geactualiseerd. Eenvoudigweg door Zin op Zondag. Ik heb al eerder over die oudere heer geschreven. In mijn boek ‘Afscheid’.

Ga mezelf hier ter plekke citeren: De oudere heer die op de creatieve therapie toch kans heeft gezien een beitel achterover te drukken. De kracht waarmee hij in zijn borststreek stekend, op het toilet een eind tracht te maken aan dit aardse bestaan. De schok die dit voorval bij een ieder teweegbrengt. Het onwerkelijke gevoel in dit soort situaties. De vraag waar je nu wezenlijk mee bezig bent. En toch is het juist die fascinatie die me blijft bewegen me met die ander te blijven bemoeien: me ten dienste van die ander te stellen, ruimte te laten voor wat die ander daar wel dan niet mee doet.

Uit: Afscheid, blz. 56 – 57, Auteur: WIK Pijper ISBN 90 802740 1 1 NUR 300

Tags: ,

Dit bericht was geplaatst op dinsdag, 24 maart 2015 om 16:18 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.