(I did it on) my day


iGer.nl

WATER, VORM & KLEUR.

WATER
Waar zich op dit moment in Amerika een milieuramp voltrekt, zag ik een milieuramp in het klein. Een associatie die ik maakte met een blik vanuit een door mij voorondersteld gezicht vanuit het heelal, op een deel van het wateroppervlak op Aarde. Een schiereiland waarop de zee zijn kracht loslaat, waar golven op rotsen beuken en proberen deze teniet te doen en waar kleuren van de regenboog het water daarachter doen kleuren. Maar het olie betreft. Olie die op een ander moment de golven weet te bedwingen. Olie die de economie weet aan te slingeren.
Maar ook olie die de tweeslachtigheid naar voren brengt: de ramp die zich nu voordoet in de Golf van Mexico en, wederom, de Amerikaans Golfstaten, nog nauwelijks bekomen van de orkaan Katrine, teistert. Ik zie deze foto als een misplaatste hommage waarin de onbegrensde behoefte van de mens, boven de leefbaarheid op Aarde, uitstijgt.
Vaak ten koste van leven, in welke vorm dan ook”
VORM
Pak een pen en kras een willekeurige, grillige lijn en verbaas je”
Pak een pen en trek een viertal elkaar snijdende lijnen en speel: boter, kaas en eieren”
Pak een pen en teken in één beweging een huisje met een eigen kruisje”
Pak een toestel en leg een vorm vast. Laat die vorm een verhaal verbeelden. Staak de vertelling. Zo zou ik me kunnen voorstellen dat een vastgelegd beeld niet alleen opvalt door die vorm, maar juist door de inhoud dat verhaal laat ontstaan. En als daar dan ook nog wat kleuren een rol in kunnen spelen, is dat niet alleen ‘mooi’ meegenomen, maar kan het zelf een ongekende emotie gaan oproepen.
KLEUR
Mondriaan ging helemaal terug naar de basis, Rietveld bestond het om dit tot de essentie terug te brengen en de variabelen laat ik graag zien. Rood, geel en blauw. Contouren die worden aangegeven door met een fijn potlood het zwart en het wit aan dit geheel toe te voegen. Simpelweg door nullen en enen, vlakjes en hokjes, zonder sprake van een hokjesgeest.
Door buiten de kaders te gaan kijken, de verbanden door een ander standpunt een eigen vorm te geven en dit te larderen met variabele kleuren, heb ik getracht eens op een ietwat andere manier tegen de wereld aan te kijken, dan dat in doorsnee wordt gekeken.


iGer.nl
Maar of ik hier ook in geslaagd ben laat ik graag aan de mening van de ander over”
schreef ik, nu drie dagen geleden. Op speciaal verzoek. Om mogelijk foto’s te gaan exposeren. In de bibliotheek van de Mare.” Maar…
na gisteren is het vandaag gaan worden. 6 mei 1947, en stel ik me voor even in de tijd terug te gaan: naar een barak in de tuin van het Centraal Ziekenhuis in Alkmaar. Het is vandaag dinsdag en ik waag het om mijn mond open te trekken. Niet meer te achterhalen is of dit al dan niet gepaard ging met een tik op mijn mooie roze billen…


iGer.nl
gisteren wist ik nog van niets. Ik wist niet dat men voor het tweede jaar stilstond bij de bevrijding. Het is ook in een periode dat veel zaken nog op de bon zijn: katoenen luiers die dienen om mij, na enige tijd, te gaan verschonen, zijn relatief zeldzaam. Het metalen potje onder de kinderstoel doen op termijn het ergste vermoeden: ik weet niet hoeveel tijd ik in mijn blote gat boven het gat in de kinderstoel heb doorgebracht. Ik vermoed echter wel dat die periode invloed zou kunnen hebben op de aambeien die zich later zijn gaan ontwikkelen.
Ook dit is echter niet meer dan een vermoeden…


iGer.nl
zoals we gisteren ook voor een deel terug gingen in de tijd. In Schagen, waar men liet zien hoe een geallieerd basiskamp eruit zou hebben kunnen zien. Waar een tweetal ‘halftracks’ hun opwachting maakten en waar mensen, gekleed in de uniformen van toen, uit hun ‘messtins’ aten. Gehaktballetjes in sat”saus. Een gefilterde Lucky Strike tussen de lippen en een helm die vers uit een dumpwinkel was aangeschaft. Zij zich aan een ‘Re-en-actment’ waagden: een Engelse term voor her (her)opvoeren van een historische gebeurtenis. En ik mij aan foto’s waagde. Foto’s die, in zekere zin, gelardeerd worden met andere foto’s: onder andere van Paulien, Ed & Guus. Paulien als brekebeen, Guus die om een IJsje vraagt en Ed die zijn zoon op de hoge rug van een stier weet te zetten. Maar gelukkig dicht in de buurt blijft om hem voor een val te behoeden. Paulien die met haar krukken zich weet voort te bewegen. En het zonnetje dat ons weet te vinden. 5 mei, 65 jaar na dato.


iGer.nl
Het park van Piet Blankendaal. Van Daalimpex. Een uit de kluiten gewassen koelhuis. Maar dat kan ons niet bekoren. Neen, het is het ‘Van Blanckendaell Park’ wat ons de rest van de middag weet te vermaken. Apies kijken, roze Flamingo’s zien en een ‘roedel Humboldt-pingu”ns’ die de aandacht weet te trekken. Noem het geen dierenpark, noem het geen dierentuin maar noem het een uit de klauwen gelopen hobby van een persoon die zich bekommert om de gemeenschap van Harenkarspel. Buideldieren, eeltpotigen, knaagdieren, vissen, vogels en mogelijk een otter: maar die laat zich niet zien.


iGer.nl
En mensen die kijken, mensen die zich laten zien. Die Arie de Ara niet van zijn stuk weet te brengen. Want Arie doet een oogje toe. Terwijl zijn soortgenoten elkaar bijna de tent uitvechten. De Roden tegen de Groenen. Maar elders weer een sto”cijnse uil. Niet die uit de Fabeltjeskant. Maar zo’n andere wijze. En dat wijze van die wijze heeft niet alleen die uil tot zijn beschikking: elders verpozen een tweetal Oehoe’s, maar doen dit vanuit de hoogte. Alsof ze beseffen dat dit de ideale plaats is om zicht te houden op het gepeupel. De plebs met hun gebruikelijke kapsones. Althans, dat is wat ik er voor vandaag maar van maak.


iGer.nl
Juist vandaag! Want dat ik de 63 heb weten te halen: ach op een dag als vandaag is dat wel even het vermelden waard! Dank JU, dank JU allen!


iGer.nl