Hoogstandje.


IMG_0335


IMG_0336
Noem het bloemrijk, terwijl het daar niet op slaat. Of misschien juist wel. Een kwestie van perceptie, wanneer de herfst toeslaat. In alle gradaties die er te bedenken zijn. Herfst. Een seizoen met bijzondere kenmerken. Het verval. De grijze luchten. De miezerige regen. En zo af en toe het geweld van een storm, wanneer de wind aan bladeren en takken rukt. Zich meester maakt van al die verschillende kleuren. De mens confronteert met zijn eigen verval. De zomer die verleden tijd is geworden. En Koning Winter ons wacht. Menigeen zich opmaakt voor een nakende depressie. De dag overgaat in de sluimering van de nacht. Dan is daar die kleurenpracht: pompoenen die wedijveren met kalebassen, Halloween een voet aan wal probeert te zetten en geesten proberen angst aan te gaan jagen. Een volgend Angelsaksich gebeuren, waarbij Valentine en Halloween deel van voor- en najaar uit gaan maken. En de commercie die hier wel bij vaart. Mondiaal en niet langer meer lokaal. Sint-Maarten nog even de lichtjes laat branden, voorspelbare gezangen en het snoepgoed dat door het verstand teniet wordt gedaan. Suikergoed en marsepein worden ingeruild voor dat gezonde: een appel of een peer en de garantie dat er de rest van het jaar niet meer zal worden gebedeld. Het halve centje, reeds lang geleden verdwenen en het hele centje dat ook steeds meer uit beeld verdwijnt. Aldi die zich hier nog wel over ontfermd…


IMG_0337


IMG_0338
Het doet wat met mij. Ik ben niet de enige. En mocht dit wel zo zijn, dan sta ik even stil bij mijn eigen uniciteit. Verwacht van mij dit keer geen hoogstandje, want eerlijk gezegd: voor hoogstandjes ben ik niet in de wieg gelegd!


IMG_0339


IMG_0340