Hoofd, Hart & Handen (de drie H’s).

Door 12 maart 2016

Hallo daar, aan de andere kant van de lijn. Geen idee wie er aan die andere kant zit te lezen dan wel te kijken, laat staan dat ik een vermoeden heb waarom je juist naar deze flauwekul op zoek bent gegaan dan wel dat de woorden die je leest je tevreden dan wel teleurstellen, maar in ieder geval nogmaals: welkom! Niet dat ik dit eerder naar vorne heb gebracht, ik begon eenvoudig weg met hallo daar, had geenszins de bedoeling je voor het hoofd te stoten, maar desondanks nogmaals welkom. Mijn schoonzuster gaat voor psychiater spelen. Daar is op zich niets verkeerd mee, ware het niet dat haar rol in een stuk speelt in de jaren dertig van de vorige eeuw. Of er toen al sprake was van een psychiater durf ik te betwijfelen, een zenuwarts lag meer voor de hand en nadat de zenuwarts het in de loop der tijd heeft afgelegd tussen de specialisatie neuroloog dan wel zenuwarts heb ik eigenlijk geen idee wanneer de psychiater daadwerkelijk in beeld kwam. En informatie omtrent een vrouwelijke zenuwarts dan wel een vroege psychiater, ook daar is mij feitelijk niets over bekend. Hooguit zou er sprake kunnen zijn dat de Tweede Wereldoorlog roet in de ontwikkeling van de psychiatrie heeft gegooid en dat daardoor mogelijk sprake is van een kentering tussen de verschillende richtingen die zich in de psychiatrie voordeed (tenslotte werd in die periode gesproken over krankzinnigenverpleging) tussen psychiatrie en neurologie en daar, als gevolg van nadere precisering de klinisch psycholoog ook nog eens een bijdrage aan kon leveren. Maar dan schrijd ik met zevenmijlslaarzen door de tijd…

En kom uit bij vandaag, een artikel in de krant. Zorgzaam, zinnig en zuinig. TERUG NAAR ZORG VANUIT HET HART. Stelt Nancy Ubart in een interview dat zij heeft gehad met de (vrouwelijke) psychiater Remke van Staveren. Verbeter de zorg, begin bij jezelf. Haar nieuwe boek ‘Hart voor de GGZ’ komt volgende week uit. Ze hoopt dat het zorgverleners helpt om te ontsnappen uit het keurslijf dat zij door alle bezuinigingen aangemeten kregen. Hulpverlening in een dwangbuis als het ware.’Het gaat me helemaal niet om dat boek’, benadrukt ze. Voor haar telt een hoger doel: een geestelijke gezondheidszorg waarvoor we ons niet langer hoeven te schamen. Haar boek laat zich lezen als een checklist. De boodschap is heel wat minder losjes: elke ggz-medewerker, van directeur tot telefoniste, moet weer ‘met het hart’ aan het werk willen en kunnen gaan. Laat passie en compassie leidend zijn.’ Het gaat, naar haar idee om een morele verandering waardoor geld niet de belangrijkste belemmering behoeft te zijn. ‘Het gaat meer om een groeiend besef. Zodat de zorgverlener vanuit de bewustwording verantwoordelijkheid kan nemen voor de dingen die hij of zij doet.’ Want je hoeft je niet te verschuilen achter het systeem of de organisatie. Er zijn genoeg momenten en mogelijkheden om zorgzaam, zinnig en zuinig aan de slag te gaan!’

Hoelang is het nu geleden dat een omschrijving van de psychiatrische verpleegkunde zich in een drietal woorden liet vangen: ‘HOOFD, HART & HANDEN.’ Ook dat bracht ik in die tijd mijn leerlingen bij. Maar wanneer dit in de tijd is verdwenen, wat let mij dan om juist vandaag weer eens de aandacht op te gaan richten. Was het alleen maar om mijn huidige positie, in het kader van de week van de psychiatrie nog eens onder de aandacht te brengen: ‘psychiatrisch verpleegkundig docent in ruste!’

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op zaterdag, 12 maart 2016 om 17:50 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.