Holle gedachtes.

Turend, sturend met een kop vol holle gedachtes oftewel de paradox ten top. Ik kijk wel, stuur niet en ook dat fenomeen van holle gedachtes gaat niet helemaal op. De tegenstrijdigheid van dit geheel bevalt me echter wel. Gelijk ik gisteren een tegenstrijdigheid ontdekte op dat landgoed Willibrord. Het moet niet gekker worden, wanneer er aan de ene kant plantjes worden gekweekt, aan de andere kant zonnebloemen zich bevinden in een gaaswerk van een hek. En wanneer de zon zich daarmee gaat bemoeien, wordt alles onveranderlijk anders. Althans, wanneer ik dat beeld vastleg. En ook daar heb ik me gisteren schuldig aan gemaakt. Het simpele vastleggen. Eenvoudiger kan ik het niet omschrijven. Het lijkt de belastingdienst wel en ik kijk uit naar de dag wanneer er weer een verlenging zal worden afgesproken, gezien de beperking die het digitaal systeem naar voren brengt. Wiebes krijgt het moeilijk en Deijsselbloem is er alles aan gelegen om ‘s lands poen van her naar der te krijgen. Of dit nu Brussel is, ProRail dan wel een furie van een Fyra, geld moet rollen in tegenstelling tot de wielen van NS. Dat studenten zich opmaken om de aankomende Spits weer eens in een spits te gaan veranderen, ook daar heeft de Metro geen boodschap aan. Waarmee mijn boodschap is afgegeven. Voorheen gratis bladen om de reiziger, die het gemak van May Weggen nog steeds niet te boven zijn gekomen, iets met een croissantje, een krantje en wat zich toen nog meer aan mogelijk luren liet uitleggen, de reiziger die wordt vervoerd en geenszins mag rekenen op een zitplaats, de haringen die voortijdig de ton uitspringen en het uitje dat van een zuurtje wordt voorzien, het vervoerbewijs dat door de kaart is vervangen en de incheck dan wel uitscheckpoortjes die een schijnbaar gevoel van veiligheid dienen te gaan bieden, ach het heeft veel weg van een avondje uit in een theater onder de noemer: ‘Roept U maar…’ En Willy Alfredo die zijn rust heeft gevonden, maar zich geregeld in zijn kist omdraait. Van voor naar achter, van links naar rechts om maar even een ‘statement’ te delen dan wel te maken. Het heeft vandaag veel weg van een tollenaar die in mij huist en ik acht Jeroen Bosch daar debet aan. Tenslotte is dit zijn jaar, hoewel 500 jaar na dato. In wel een wereld bevinden wij ons. En wanneer het lied ‘vluchten kan niet meer’ door de ether galmt…


IMG_1313


IMG_1314