Hokjesgeest en Hokjesman Michael Schaap

Door 9 april 2016

Ietwat gechargeerd is er geen doorkomen aan. Stuitend mogelijk in de ogen van een ander, maar ik kan er nu eenmaal goed mee leven. Hetgeen ik dan ook doe. Want stel je nu eens voor dat ook ik bij de dozen dan wel de pakken neer ga zitten. Dan zal het leed bijkans niet te overzien zijn. Dan heeft het veel weg dat ik mijn leed aan het totaal der lijden van de mensheid toe ga voegen. Neen, liever leid ik dan het leven dat ik nu nog enige richting weet te geven. Een richting die soms wat dubieus uitpakt, waarbij ik wegen bewandel die niet veel meer zijn dan een tijdelijke herhaling van al eerder ingeslagen wegen. Een rondje in de wijk, een aanslag op een pinautomaat, een blik op mijn saldo en de afweging al dan niet te gaan beschikken over een bepaald geldbedrag. Al eerder heb ik daar gewag van gemaakt en tot op zekere hoogte valt te bespeuren dat ik vrijwel niets nieuws vanonder de zon te melden heb. Of het zou moeten zijn dat ik een volgende bestelling na twee werkdagen bij mijn huisleverancier op kan komen halen. Zelfs vijf werkdagen is een rekbaar begrip, gelijk de post op maandag geen brievenbus meer weet te vinden. Dit echter terzijde. Ik zou nu ook niet weten wat mij bij de volgende leverantie te wachten staat. Ik ontbeer menig beeld. In tegenstelling tot het beeld wat gisteravond mijn netvlies raakte: de ‘hokjesman’ schetste een indringend beeld van onze ‘geesteszieken.’ Krankzinnigen in een ander tijdperk en clienten in het huidige, of, zoals Henk Kleemans ze ooit heeft genoemd ‘klanten.’ anderhalf jaar lang was Michael Schaap – de hokjesman – kind aan huis bij de GGZ instelling in Bakkum om op onderzoek te gaan naar de leefwereld van deze groep mensen. Er werd onder andere gefilmd in het Breehorn, een paviljoen dat het genoegen heeft gekend om vorm van werkverschaffing in de jaren dertig van de vorige eeuw op te rijzen uit de duinen die deel uitmaakten van de toenmalige inrichting. Aan de linkerkant wanneer je door de toegangsweg op het zuiden het gesticht binnen ging. Tussen vrouwen 2 en vrouwen 3 ontstond dit gebouw en werd de toenmalige kruiwagenploeg, als een vorm van arbeidstherapie bemand door de mannelijke bewoners van dit instituut. Beelden uit die tijd ondersteunden dit gebeuren. Maar wat mij intrigeert is het laatste deel van dit artikel geschreven door Lauretta Levi. Doodnerveus. Iedereen is bloednerveus voor de uitzending, vertelt Schaap. “Heel psychiatrisch Nederland is er al weken over aan het tweeten. Voor ons is dit nu al de bijzonderste van deze serie.” Michael Schaap windt er geen doekjes om: hij hoopt dat die ‘sufferds in Den Haag’ als ze dit zien denken: misschien toch niet zo’n goed idee als iedereen zelfstandig op een flatje gaat wonen. “Ik ben ervan overtuigd dat, ook al is het ieders droom om zelfstandig te wonen, er echt serieus een groepe mensen is voor wie dit absoluut geen optie is. Of in ieder geval een groep mensen is die wij niet moeten dwingen. De mensen hebben hier echt iets aan elkaar en je voelt aan alle kanten dat mensen het hier goed hebben.” Ooit was er beweging dat de psychiatrisch gestoorde medemens weer terug moest naar de stad. De gestichten in de duinen hadden hun langste tijd gehad. Nu worden op die voormalige terreinen villa’s gebouwd en probeert men de kosten voor de Geestelijke Gezondheids Zorg door projectontwikkelaars te drukken. Gaan we nu weer een periode tegemoet waarin alsnog de voordelen van dat Gesticht in de Duinen ervoor zorgen dat…

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op zaterdag, 9 april 2016 om 15:57 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.