Hetgeen ik doe…

Niet om langdurig bij stil te staan. De langste tijd ligt immers achter mij en de tijd die ik nog heb te gaan laat zich moeilijk voorspellen. Ik houd mij er eerlijk gezegd ook niet zozeer mee bezig maar door de kaarten en gelukwensen word ik er toch mee geconfronteerd. 70! Ik weet het maar of ik dit ook besef durf ik eerlijk gezegd te betwijfelen. Maar als er uit onverwachte hoek een tom pouche met navenante brandende kaarsjes wordt gegeven, dan kan ik er niet meer omheen. Van mijn favoriete huisleverancier en het feit dat ik alsnog heb besloten om een tweetal taartjes aan te gaan schaffen, draagt bij bij de eenvoudige feestvreugde. Ik spreek niet over de algemene, want zo algemeen durf ik het mij niet voor te stellen. Dus stel ik me voor om vanavond toch maar een dronk op mezelf uit te gaan brengen, zal mijn broer die op de foto staat mogelijk een wat langer leven tegemoet gaan dan ik nog te gaan heb, tenslotte heeft Ellen van der Aa niet bewust een portret van mij gemaakt en mij verrast met een kaart van dit portret van haar hand. En dat ook Statler en Waldorf in de algemene feestvreugde delen, ook dat is een genoegen dat geheel en al voor mijn rekening komt. Tenslotte blikken zij geregeld over mijn schouder mee en hoor ik dit keer een instemmend gemompel. Waarschijnlijk omdat ik deze regels ook aan hen zal gaan wijden. En wat als kers op de taart kan worden gezien is het feit dat deze keer Jan B. zijn opwachting zal komen maken. Jan met wie ik een aantal zaken heb mogen delen, Jan ook die mij heeft vergezeld bij onze Duitsland reizen en diezelfde Jan bij wie ik de belangstelling voor fotografie op de mij bekende wijze heb duidelijk gemaakt. Of hij daar ook zo gelukkig mee is als dat ik ben, daar hoef ik niet meer aan te twijfelen. En dat hij mijn werk hoog acht is niet alleen mooi meegenomen, maar ook nog eens het vermelden waard, hetgeen ik doe bij deze!


IMG_7086


IMG_7087