Het weer weer eens, wat anders dan ww of www!


iGer.nl
Want als je zo door stad en ommeland je bezigheden probeert te voorzien van een inhoud, ontkom je er niet aan dat je oog op zaken valt die een vorm van weemoed doen vermoeden.
De trein. Het openbaar vervoer. Zo af en toe het gevoel van een haring. Veelal op het balkon. Geen uitzicht, waardoor de wereld slechts een vaag vermoeden is. Het wachten op een station. De mededeling dat alleen het voorste treinstel doorgaat. En dan weer in gezwinde pas”
En mensen. Je mist ze geregeld op mijn foto’s. Ik vind het ook wat lastig. De vaart waarmee de mens onderweg kan zijn. De omstandigheden. Zon. Regen. Wind. Grijze luchten. Bewolking. Een vleugje voorjaar. Een vleugje herfst. Gelijk een winkel vol met luchtjes. Rijk aan geuren. Rijk aan kleuren. Schakeringen in veelvoud. Sentimenteel”! Ach, in zekere zin.
Net zoals ik stilsta bij mijn jongste” aanwinsten. Ik mocht de vitrinekast in de kamer gaan glassexen. En daar staan ze dan. Gevijven. Keurig op een rij. Zonder stationnetje. Want dat gaat naar boven. Voor in die andere kasten.


iGer.nl
Voor die andere momenten. Alsof ik in huis onderweg ben. Zoals mijn fantasie geregeld onderweg is. Alsof het onderweg zijn een nieuw tijdperk in gaat luiden. Of alreeds heeft ingeluid. Niet wachten op het feit dat met iedere seconde het steeds maar weer wat later wordt.” Of vroeger.
Niet afwachten maar het initiatief in handen nemen en in handen houden, niet de hoek opzoeken maar, waar mogelijk, mijn licht laten schijnen. Op jou! Op mij! Op anderen! Op bekenden! Op onbekenden! Op voorbijgangers! Op mensen in de straat, mensen op een plein, mensen in een wijk, mensen in een plaats, een stad, een dorp desnoods”

Mensen op de hoek, mensen in de rij, mensen in een keurslijf en mensen, zomaar, vrij”

Aan hen draag ik vandaag deze bijdrage op! Ik ben het kwijt! En juist dat stemt mij weer blij!


iGer.nl
ONDERWEG
Zoveel duizend wezens

op mijn weg naar

het station hul ik
mij, in stil zwijgen.
Licht
aanraking
een persoon
het wezen
mens,
gestalten als
ik het
balkon met
een bekende
ander deel.
Trein,
zo vol geladen
wezens
op hun weg
ligt vast
de toekomst
achter zich
gelaten.

Ook een verhaal wat ooit ergens een oorsprong kende.

Een oorsprong kent en zichzelf herhaalt. Zoals verhalen zich zo vaak herhalen. En ook nog vaak met een herhaald begin herhalen. Was er niet eens of er was wel weer eens en zo zal het altijd wel weer blijven. Want hebben we het hier niet over het weer dan zal wel weer een andere keer het weer weer gaan verschijnen. Zodra de zon weer schijnt maar het eerst zal moeten blijken. En als dan de voorspelling weer bij de verwachting achterblijft”


iGer.nl

Duidt het mij niet euvel, ook ik ben weer afhankelijk.Van dat wat anderen weten te vertellen, voorspellen en wat daar weer van te verwachten valt. Komt JU er weer doorheen”!