Het verhaal van Thomas II

Kwam Thomas weer tegen. Met een andere fiets. En de radio aan.
Een verdwaalde batterij in zijn, nog steeds, zwart vervuilde handen.
Met een onafscheidelijke schimmel. Zijn onafscheidelijke kleren.
Hoeveel lagen hij nu weer over elkaar droeg…”!
En zijn filosofie. Omtrent het leven. Met meer haar op zijn hoofd als dat ik ooit vermoedde.
Want waar zijn pet was”
Geen idee. ‘Anne Frank had nu 80 kunnen zijn…’, vertelt hij mij. Wijst naar zijn radio en zegt dat een vriendin van haar nu aan het woord is. En gaat direct over op de meerkoetjes. Verwart die wat later weer met zijn waterhoentjes en herhaalt het verhaal van wat ik gemist heb. Dat al die koppies in dat nest…
‘Oh nee,’ corrigeert hij zichzelf. ‘Ik kwam je weer wat later tegen…’

En over de dood van de door ons aanschouwde meerkoetjes. Weet nog dat mijn batterijen toen opraakten.
‘Oplaadbaar”‘, vraagt hij” ‘Ja’, antwoord ik. Want meer dan bevestigen dan wel ontkennen hoef ik niet te doen.
Hij praat wel. Zoals hij zich ook mijn naam herinnert. Een junk heeft hem ontdaan van kleren.
En wat andere roerende goederen. Van zijn andere fiets die elders in de bosjes staat.
‘t Is druk vandaag rond Parkhof. Druk met spuiters. Als je de spuitbussen als spuiten zou kunnen zien.
Mensen die het niet op prijs stellen om op de foto te gaan.
Toch leg ik, zonder hen, hun kunstwerken in wording vast. Ook daar gonst het van de filosofen.
Het waarom en het hoe. Het daarom omdat.’Van wie is dat biertje”‘, vraagt een van hen.
En neemt weer afstand. Van zijn werk. Kleurt wat in.
En blijft zo bezig.

20090607-1244409377N0706parkhof364

De stad in. Cruisen. Als je dit zo noemen kunt. Naar de Kunststelling. Want de werken daar blijven me toch wel bekoren. Vraag en verkrijg toestemming. Om te fotograferen. Het blijft opvallen hoe weinig mensen blijk geven van hun belangstelling. Of dat aan de prijzen ligt” De werken” Omdat er weinig aan promotie wordt gedaan”
Toch kom ik regelmatig een stukje tegen in de krant. Net als over KunstEijssen.
Wat ook op een andere locatie zijn deuren heeft geopend.
Op Overstad. In een voormalige meubelhal. Tot de tijd weer gaat dringen.
Er plannen worden gesmeed om projecten uit te voeren. Want ontwikkeld wordt er genoeg. Het geld op dit moment de vaart wat tegen houdt. Wat stromen in stroompjes doet veranderen. Maar de bron niet opdroogt. Zoals het leven doorgaat.
Vroeg of laat in een andere gedaante. In een ander zijn. Of in gedachten.
Tot ook zij die verandering ondergaan. En dan weer even doorgaan. Alleen anders…

20090607-1244409000N0706knststllng385

Sta oog in oog met Kuifje. Met nog veel meer aan Kuifje spullen. Achter glas in een kapperszaak.
Al 25 jaar op deze plek. Verscholen in de binnenstad. Kuifje meet een neus als lamp.
Handig als het donker is en deze razende reporter zijn neus in andermans zaken steekt.
En Bobby trouw intussen aan zijn voeten. Voorzien van allerhande foto’s.
Van mensen. Die hier kwamen om te knippen” Hun haar te laten fatsoeneren.
En zich ter beschikking stelden. Dat stel ik mij dan voor.
En laat na dit aan de twee heren te vragen. Die wat later het pand verlaten.
‘Waar heb ik mijn sigaretten gelaten”‘, vraagt hij aan zijn metgezel terwijl de deur in het slot valt.
En ik geneer mij een beetje. Voor het feit dat ik, door die ruit heen, mijzelf ontdek.
In een spiegel. Dan toch besluit om mij met Kuifje te gaan vereeuwigen…

SLUITEN

Kijk naar het symbool
tekens op het hoofd
van de Ander geschreven
het magisch getal dat
zij in zich meedragen
vragen, waarop het
antwoord in de afgesloten
dossiers van hun
geregistreerde leven
staan, de sleutel die
de toegang

uitsluit.

Heb nog even overwogen om een aantal gedichtenbundels aan te schaffen.
Van de dichterskring Alkmaar. Om nieuwe inspiratie op te doen.
Maar zag toen een boekje. Tenslotte is Charles de twaalfde jarig.
En geld”

Tegenwoordig kun je het slechts één keer uitgeven…

20090607-1244409114N0706kuifje415

kuif je lamp & ik