Het plein

De straat oogt leeg en verlaten, het plein doet dit keer mee. Treurnis alom onder een grijs gewelf. Een enkele kleur probeert mijn oog te vangen: wat blauw, wat wit, wat rood. Droefenis overvalt mij. Droefenis van een moment: dit moment. Ik haast mij niet. Laat de sfeer op mij inwerken. Voel mij ontspannen, al kost mij dit enige moeite. Dus span ik mij in. Om juist dit moment volledig tot mij door te laten dringen. Word een met het plaveisel, zink weg in de stenen. Laat me gaan. Al kost ook dit mij de nodige moeite. Vraag mij af of dit mijn moeite wel waard is. Vraag mij vervolgens niets meer af: verdrink in Moeder Aarde.


iGer.nl
Er gebeurt van alles. Ik probeer dit keer het niets vast te leggen. Het niets, waardoor ik van alles van stal probeer te halen. De waan van de dag en de weeromstuit die dit geheel weet op te heffen. Want het zijn vaak weeromstuiten, die dingen laten plaatsvinden die niemand van te voren heeft bedacht. Dingen waar, juist door die waan, niet bij wordt stil gestaan. Een moment voor jezelf dat in rook verdwijnt. Want wat heeft zo’n straat, zo’n plein nu uiteindelijk te bieden” Het heeft geen sfeer: het is slechts een stenen massa. Waarin wordt aangegeven hoe met die massa om te gaan. Door lijnen te trekken. Het systeem waarin wordt geacht binnen de lijnen, binnen de gegeven kaders te blijven. Als ooit die opdracht om een driehoek binnen een vierkant te plaatsen. Zonder de driehoek geweld aan te doen. Er een deel van af te halen. Waarbij mij ooit verbazing ten deel viel. Verbazing die wat later in een opluchting overging.
De dingen van de dag. De dagelijkse gang van zaken. De boodschap die een ander achterlaat. De sporen waaronder deze gebukt gaan. De treinbaan die in een verte verdwijnt. En het perspectief dat wij hieromtrent ontlenen. De caleidoscoop die ons betovert. De draaiingen die ons te wachten staan. De wentelingen die wij, stomweg niet, ervaren. De snelheid waarmee het licht tot ons komt. Het nieuws wat wij laten stromen. Het ene oor in, het andere uit. De zaken waar wij belang aan hechten. En de rotzooi waarmee anderen ons weten op te schepen. De glasbak die overloopt. Het plastic dat zich laat scheiden. Het vuil dat zich in de straat ophoopt. De troep die ik achterlaat.


iGer.nl
Die straat. Dat plein. Die trap desnoods. Dit terzijde. Want meer dan een terzijde zit er vandaag niet in. Hooguit dat de beelden van gisteren, wat meer kleur hebben gekregen. De stilte van gisteren zich herhaalt in de stilte van vandaag. Dat morgen alles anders kan zijn. Tenminste: wanneer ik mij daarvoor open stel. Maar wat doe jij” Een keer met mij mee”! Laat mij dit dan weten, Tjerk!


iGer.nl