het K-woord vermijden!

GROTE KA en kleine ka gingen vaak samen op pad. Maar voor GROTE KA GROTE KA WERD, was zij eerst gewoon kleine ka. Toen werd zij echter in de regel kaatje genoemd. Naar haar moeder zaliger. Want die heette natuurlijk ook Ka. Die was toen al groot en het duurde niet zo lang voor zij GROTE KA werd. GROTE KA was een bijdehante tante. GROTE KA kon bijvoorbeeld, wanneer het in haar kraam te pas kwam, venijnig uit de hoek komen. GROTE KA had daarentegen wel een kleine mond. Maar haar strot was snerpend. En als zij die snerpende stem van haar opzette, wisten de omstanders, in de regel, niet wat te doen. Haar stem snerpte nu eenmaal door merg en been. Neen, GROTE KA liet zich niet in de luren leggen.
Op een dag, sprak GROTE KA tegen kleine ka het volgende. ‘Kind, voor kleine ka ben je nu te groot geworden en noem ik je voortaan Kaatje. En omdat je in de buurt van een sluis geboren bent heet je voortaan Kaatje Sluis. Ik kan je nu alvast verklappen dat wij samen veel avonturen zullen beleven. Al was het alleen maar om te zien, hoe vaak wij anderen in de luren zullen leggen.’
Daar hield GROTE KA zich aan. Het eerste wat zij deed was een mannetje aanschaffen. Niet een normaal mannetje, maar een mannetje dat zich liet opbergen in haar boezelaar. Nu was GROTE KA nogal rijzig gebouwd en had haar boezelaar iets weg van een tent, dus wat dat betreft zat dat mannetje daar wel goed. Het was nogal een eigenaardig mannetje: zijn lijf had veel weg van een stapel witte binnenbanden en ook zijn armen en benen waren daar gelijk aan. Op zijn hoofd, dat veel weg had van een luchtballon, droeg hij een bril van Hans Doorsnee. En aan zijn achterkant zat, ja wat was dat nou precies” Het leek wel een ventiel. En dat was het ook.
Op zekere dag, niet eens zo heel lang geleden, had GROTE KA een inval. Zij had bedacht dat wanneer haar Kaatje weer eens op de schoolfoto zou gaan, zij zich zou ontfermen over haar foto. Want GROTE KA was zeer behendig met Photoshop. Eerst had ze een cursus bij Ton gevolgd, nadat die haar wegwijs had gemaakt met PICASA, maar dat beviel GROTE KA niet zo goed. Te beperkt. En met die histogrammen kon ze ook niet altijd uit de voeten. Dus daar kon ze geen plezier aan beleven. Neen, GROTE KA was helemaal in in Photoshop. Daar kon ze zich totaal in uitleven. Dat was ze ook nu van plan. Zij ging Kaatje transformeren naar een hele grote ka. Dit keer geschreven met kleine lettertjes, omdat ze bang was dat Ford haar anders een proces aan zou gaan doen. Zo ver wilde ze het niet laten komen. Neen, zij zou zich weten te beperken en zich houden aan de regels die de wet in deze stelt. Zij zou Kaatje…
Ja lieve vrienden, dan stokt mijn verhaal. Dan zit ik met een mond vol tanden mijn frustratie in een vorm te gieten, waarbij het K woord vermeden wordt en met bijzonder veel omhaal die andere lettertjes ook maar in de prullenbak verdwijnen. Want het moet gezegd: de afblazerij van het Fotocafe raakt mij wel degelijk! Eigenlijk zou ik het geheel willen omschrijven als Kwalitatief Uitermate Teleurstellend, hetgeen wel degelijk voor mijn teleurstelling geldt. Geld speelt nu eenmaal een rol. En waar ooit de hoop werd uitgesproken achter de balie van het herbouwde Artiance, nog ruim drie weken te gaan en we zitten al op zeven deelnemers, zullen die andere zes zich nog wel gaan melden…
Helaas, helaas… dat wordt dit keer brood zonder pindakaas! Want die potten zijn zojuist geschonken aan de Alkmaarse Voedselbank. Omdat de huidige malaise nu eenmaal zijn tol eist. Net als die verhoging. Slechts twee procent. Op het onderdeel Toegevoegde Waarde. Ook dit keer vraagt cultuur een tol. Bij deze dus!
Een snik,
Wik