Het Gesticht (III)


iGer.nl
DUBBELE JAN A(rends).
ROEM &
GLORIE
EER &
GOEDE NAAM
ERKENNING &
AANZIEN
dwongen hem
zijn sprong naar
een lichtere wereld
te maken.
Waarom moet ‘de ander’ altijd maar weer overtuigd worden” Wat is er fascinerender dan een volstrekt in zichzelf besloten wereld, die scheve, altijd verhevigde wereld die je bij Achterberg aantreft, bij Jan Arends, G”rard de Nerval, Jakob van Hoddis, Georg Trakl, De Lautr”amont, De Sade” En juist zij schreven zo precies!


iGer.nl
Po”ziefestival in de provincie. Jonge dichter, ongetwijfeld nog vol van het Eigen Genie, tegen andere dichter: ‘Ken jij Paul van Ostaijen” Iedereen heeft het steeds maar over Van Ostaijen. Heb jij hem wel eens ontmoet”
De feesten VAN ANGST en PIJN Gedichten 1918-1921
ANGST
IS
de dans van de geworden dingen naar het
Ontworden
VLAMMENDE
LOGOS
angst voor de Vlam
EENHEID
vlam
De Feesten van Angst en Pijn is het nog altijd onthutsende verslag van een persoonlijke crisis en de wanhopige poging om die met woorden te bezweren.
“Ik wil bloot zijn en beginnen”. Samen met de kreet “Boem Paukeslag” en de frase over wie ‘s morgens de dingen groet moet deze zin zowat Paul van Ostaijens bekendste bijdrage aan de Nederlandse omgangstaal zijn.
In Santpoort woonde een man die soms liggend op straat in rioolputjes schreeuwde – naar later bleek een eerste stuurman die de stokers in het vooronder opdrachten zat te geven.


iGer.nl
CHEMISCHE WAPENS
‘Op welk voetstuk/placht jij jezelf te zetten/dat je onze geest/met chemische wapens/naar de afgrond/van de apathie verbant’, dichtte een zekere Alessandre in 1990. met die ‘chemische wapens’ had ze een punt: meer dan ooit lijkt de psychaitrie een zak van medicatie, en smoort juist de medicatie heel wat talent. Wat me opvalt is dat de slimste patiënten wonderbaarlijk veel kennis van medicijnen hebben, praten alsof ze alle vakliteratuur bijhouden. Xanax, aurorix, haldol, tryptizol, seroxat, broomperidol, phenergan, lithium, dogmatil – voor hen zijn het geen woorden uit een sprookjesboek. Toch moet je er niet aan denken wat Baudelaire op seroxat geschreven zou hebben.
HET BOS UIT,” DE STAD IN
Begin dit jaar fietste ik nog eens over het verlaten terrein van de inrichting in Santpoort. In de afgebladderde Brederodekliniek waren wat studenten ondergebracht en helemaal links, in de oude verpleegsterswoningen, woonden een stuk of twintig antikrakers. Voor de rest waren alle paviljoens leeg.
Het hoofdgebouw, vertelde iemand, werd nog een tijd lang voor brandweeroefeningen gebruikt, maar de vloeren waren inmiddels zo vermolmd dat het pand zo goed als onbegaanbaar was.
Uit: HET GESTICHT, Menno Wigman, drie maanden in Den Dolder.
Maar wat heeft dat van doen met mijn, ietwat,” lullige bijdragen”
Ook Dijk & Duin & Bosch is aan kaalslag onderhevig. De toneelzaal verbonden aan de ‘Clinghe’ lijdt een kwijnend bestaan. Toch traden daar ooit vooraanstaande artiesten op: en wat zij nalieten valt niet meer terug te halen. Op één ding na:

KEEFMAN van SIETSEMA

INDRINGENDE AANKLACHT.

De voorstelling is gebaseerd

op het gelijknamige boek (1972)

van Jan Arends, die een groot

deel van zijn leven heeft door-

gebracht in inrichtingen. Je zou

kunnen zeggen dat de figuur

KEEFMAN het getikte alter ego van

de schrijver is.

SIETSEMA speelt Keefman en doet

dat bewonderenswaardig indringend.

De verplegers worden genadeloos op

de hak genomen, maar ook de mede-

patiënten moeten het ontgelden.

Zelfoverschatting en zelfbeklag

vormen elementen die de tekst in

dat gebied sturen. De harde kern

van deze vijf kwartier durende

solo vormt echter de schreeuw om

hulp.

SIETSEMA’S KEEFMAN wil in alles

zijn identiteit behouden.

Kaarten verkrijgbaar bij:

Henk Jan Rentenaar”””” tst. 319

Rikkert Jan Coulier””” tst. 306

Wik Pijper”””””””””””” tst. 100

Grote zaal “De Clinghe”

14 februari 1992. Aanvang” 20.15

Namens de toenmalige ‘Literaire soci”teit Wikken & Wegen.’
Want met diezelfde leden van voornoemde club bezochten wij die voorstelling eerder in de Vest in Alkmaar. En in de veronderstelling dat wij, als enthousiast Literair clubje (met een Charles Leijssius en Roel Brakenhoff als vierde en vijfde wiel aan onze zegekar verbonden), hadden we de pretentie dat hier zeker in het gesticht Duin & Bosch op cultureel gebeid iets bijzonders werd gepresenteerd. Dat bleek ons ook toen de zaal praktisch was uitverkocht en mensen, die weinig tot geen binding hadden met het gesticht, bijzonder onder de indruk de zaal verlieten.


iGer.nl
Een nogal bonte verzameling van woorden. Een bijzondere verzameling van gebeurtenissen. In een week die zich in zekere zin ook kenmerkt als een laatste week in april. En waar een reden voor is:” het was ooit maandag 1 april 1969 dat ik mijn eerste schreden in het Provinciaal Ziekenhuis nabij Santpoort zette.
En nu loopt mijn publieke termijn in zekere zin naar een afscheid toe. Straks, over ruim een week of wat,” zal ik mijn getallen weer zien veranderen. Is het zomaar 63 jaar (Deo Volente!) en zijn het slechts een tweetal maanden die ik dien te overbruggen om met FPU te kunnen gaan. en dat ik daarnaartoe werk”
C U morgen!