Het geheel is meer…

Het schenkt mij nog steeds een bijzonder genoegen mijn chaos te bestendigen en daar de navenante verantwoordelijkheid voor te dragen! Gezwollen taal om aan te geven dat ik er moeilijk toe kom om mijn rotzooi op te ruimen. Een constatering die mij geregeld niet in dank wordt afgenomen en de discussie hieromtrent niet alleen bestendigt maar ook nog eens levendig weet te houden. En levendig is het en blijft het wat mij betreft. Simpelweg een kwestie van een deur dicht trekken en verder fluitend door het leven gaan. Bij wijze van spreken. En door die wijze van spreken, strijk ik regelmatig tegen de haren van mijn partner in, hetgeen zij absoluut niet op prijs stelt. Terecht zou ik willen zeggen, maar dan betrap ik mij erop deze woorden niet uit te spreken. Of hooguit wat onverstaanbaar voor me uit murmelend een zijpad in te slaan, hetgeen de verstandhouding ook weer niet ten goede komt. Of door met een totaal onverwacht voorstel uit de hoek te komen: ‘zullen we hier of daar naar toegaan”‘ Neen, de afleiding is mij wel toevertrouwd. Chaos. Ik zwelg hier haast in. Vind het dan ook bijzonder prettig om door al die rotzooi heen te waden. Bij wijze van spreken dan. Het haalt oude herinneringen op en maakt de tijd weer levendig. Nu weet ik wel dat het levendig maken van de tijd een onmogelijke opgave is, simpelweg door het feit dat enige kleuring van dit geheel de realiteit van toen geweld aandoet, maar dan nog geeft het iets weer van het moment dat zich toen voordeed. Met alle geneugten dan wel ondeugden vandien. Ook ondeugden deden zich immers voor waar mogelijk niet direct melding van werd gedaan. Het heeft dan ook dat unieke dat de mens typeert: vele delen zijn te delen, maar velen delen dit ook niet. Althans, wanneer ik van mezelf uitga. De wonderlijke wereld waar ik het ene moment deel van uitmaak en de werkelijkheid die ik geregeld met voeten weet te treden. Het bruikbare excuus dat ik hanteer: ik ben ook maar een mens! De draaikolken die zich voordoen in mijn leven en de wendingen die zich regelmatig weten te herhalen. Over het geheel genomen heeft dat wel weer wat. Maar wat precies, dat weet ik niet te duiden!
Geregeld is er sprake van enig causaal verband. Waarbij niet altijd even duidelijk is wat de oorzaak is geweest maar de gevolgen navenant kunnen zijn. En dat op zich is dan ook weer verheugend. Het stelt mij in staat om de diverse dilemma’s die zich voordoen vanuit een ander perspectief te aanschouwen. Als het ware afstand te nemen van de zich voordoende omstandigheden. Omstandigheden die er de oorzaak van kunnen zijn dat de dingen anders lopen dan ik had kunnen bevroeden. Hetgeen kleur geeft aan die situaties, situaties die zowel een lach dan wel een traan weten te bewerkstelligen. En tussen de bedrijven door de gang van zaken een andere wending geven. Wat tot verrassingen kan leiden dan wel tot ontdekkingen die er niet om liegen. Gelijk opdrachten vanuit het fotocafe tot niet te bevroeden interpretaties leiden. De sjeu dan wel de weerklank van de geest die de betrokkene tot die interpretatie heeft weten te verleiden. Een kwestie van verleiden waarbij een deel van het resultaat mogelijk te voorspellen was, het andere deel zich kenmerkt door het ongewisse van het geheel. En dat maakt het leven leuk! Dat maakt het verhaal hieromtrent volledig. Of geeft de ruimte aan de losse eindjes, die zich ook bij herhaling voordoen. Losse eindjes om andere zaken aan vast te knopen. Het geheel hetgeen vaak meer is dan de som der delen. En het zijn juist die delen die zich dan weer laten delen opdat zij opgaan in dat veronderstelde geheel. Van veronderstellingen moet ik het nu eenmaal hebben. Veronderstellingen en chaos, terwijl de stofzuiger w